Mama, je hechtte aan ons
en aan het leven.
Moedig ging je door, steeds weer,
je verraste ons vaak.
Maar nu kon je lichaam niet meer.
Liefdevol houden wij in onze herinnering
Tonnie Luijckx- van der Ploeg
sinds 25 augustus 1980 weduwe van
Pieter Luijckx
*Amsterdam, 26 oktober 1922 † Arnhem, 17 september 2023
Ze groeide op in Amsterdam als oudste kind in een groot middenstandsgezin van 9 kinderen.
Haar ouders hadden een drogisterij annex schildersbedrijf in de ten Katestraat.
Het was hard werken voor de kost. Mama heeft jarenlang in de zaak gestaan.
In de oorlogstijd kwam de zaak goed van pas voor ruilhandel.
Gelukkig heeft iedereen van het gezin de oorlogsjaren overleefd.
In die tijd waren er nog geen moderne communicatiemiddelen en bij speciale gebeurtenissen werd een telegram verzonden.
Als oudste werd Tonnie er vaak op uitgestuurd voor een boodschap en droeg meteen al verantwoording.
In de vakanties mocht mama met regelmaat naar Brabant, logeren bij haar tantes, de zussen van oma in Klein Dongen, de geboorteplaats van haar moeder.
In Dongen leerde zij Pieter kennen.
Al gauw bleek hun liefde voor elkaar en groeiden de contacten tussen het Brabantse land en Amsterdam.
In februari 1953, de tijd van de watersnood, hielp Tonnie mee vanuit de EHBO om de getroffenen te helpen die in Amsterdam werden opgevangen.
Op 8 september 1953 trouwen Pieter en Tonnie in de Vincentiuskerk in Amsterdam.
Door het werk van papa werd Arnhem gekozen als woonplaats, in het centrum tegenover het station op de Utrechtsestraat.
Het was daar waar hun 5 kinderen geboren werden; Marjo, Ina, Johan, Peter en Tom.
Later werd verhuisd naar de overkant van de straat, hoek Betuwestraat.
De kinderen hadden alle ruimte om te spelen. Het was een fijne tijd.
Ook werd er genoten van vakanties in Zuid-Limburg.
Een hele organisatie met 5 kinderen.
Dan werd ook elk gaatje in de Volkswagen Variant vakkundig gevuld en met het imperiaal op het dak.
Mama was creatief en maakte zelf kleding voor ons.Wij groeien allen op in harmonie.
In 1972 verhuist het gezin naar de Van Goyenstraat. Van lieverlee vliegen de kinderen uit.
Helaas werd papa ziek in 1976, hij herstelt en in 1978 wordt hun 25-jarig huwelijksjubileum gevierd.
Ze krijgen van ons een reis aangeboden naar Parijs. Hun eerste reis samen.
Mama haalde in die tijd zelfs nog haar rijbewijs.
Helaas werd papa opnieuw ernstig ziek. Een reis naar Spanje werd nog ondernomen.
Na een kort ziekbed, is papa thuis, goed verzorgd door mama, op 55-jarige leeftijd overleden.
Twee maanden voor de geboorte van het eerste kleinkind.
In de loop van de jaren komen er meer kleinkinderen en veel later ook achterkleinkinderen.
Mama is sterk en pakt de draad op en klaagt niet. Zij is mobiel en vindt overal haar weg.
Ze gaat veelvuldig met de kinderen en kleinkinderen op pad.
Ook regelde ze jarenlang met Hemelvaart een lang weekend weg met elkaar.
Ze gaat zelfs iconen schilderen, doet aan Hindelooper schilderkunst en maakt allerlei leuke versieringen en tafereeltjes op klompjes, dienbladen, trommels, ook met haarkleinkinderen.
Ook worden diverse reizen gemaakt en bezoekt ze mooie landen in Europa. Ze is een echte globetrotter.
De priesterwijding van Peter in 1997 was een bijzonder moment in haar leven.
Ze logeerde vaak in de parochies in Brabant. Maar ook Peter is veelvuldig bij mama om haar te steunen op alle fronten.
Mama hield van structuur: ontbijten, krant lezen, boodschappen doen, tv kijken en meedoen met Nederland in Beweging en iedere zondag naar de kerk.
Zelfs de seniorengym op Papendal heeft ze tot haar 98e jaar gedaan.
Mama hield graag vast aan wat vertrouwd was, maar leerde toch omgaan met de moderne communicatiemiddelen zoals mobiele telefoon, computer en deed graag digitaal patiënce.
Zij liet altijd anderen delen in de feesten bij haar 75e, 80e en 90e verjaardag.
Een jaar later stopte ze op eigen initiatief met autorijden en reed zelf de laatste rit naar de garage.
Mama had een goede gezondheid maar brak in 2015 haar heup en herstelde binnen één maand.
De vrienden van de gymclub misten in mama die tijd hun doelpuntenkanon.
In 2016 krijgt mama een zwaar hartinfarct.
Ze hecht nog aan het leven, wordt gedotterd en er volgen nog jaren om te genieten van de kleine dingen in het leven.
Het herseninfarct op 31 juli 2020 verandert alles.
Mama is halfzijdig verlamd en totaal afhankelijk van zorg en heeft iemand nodig in haar nabijheid.
Na 6 maanden is de overstap naar Insula Deï onvermijdelijk, maar mama was daar heel realistisch in.
Ze kreeg een mooi appartement, met uitzicht op het terras en het park.
Ze genoot van het restaurant en dronk daar graag een kopje koffie.
Desalniettemin wilde mama er nog graag op uit.
Naar haar geliefde Amsterdam, bezoekjes aan kinderen, haar woning in de Van Goyenstraat en wandelen in het park.
Gaandeweg namen haar krachten af, haar spraak werd minder.
Gelukkig voelden vele bewoners en de zorg dat goed aan en namen de tijd om haar reactie af te wachten.
Omringd door ons is mama en in alle rust van ons heengegaan.
Ze is bijna 101 jaar geworden.
Wij zijn je dankbaar voor al je liefde en zorgen.
Onze welgemeende dank gaat uit naar allen die blijken van betrokkenheid en medeleven hebben getoond deze dagen en in mama’s ouderdomsjaren.
Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen
Psalm 23
Een lied van David.
De Heer zorgt voor mij zoals een herder voor zijn schapen zorgt.
Ik kom niets tekort.
Hij laat mij rusten in groene velden.
Hij laat mij drinken uit rustige stroompjes.
Hij geeft me kracht.
Hij helpt me om te leven zoals Hij het wil,
omdat Hij dat heeft beloofd.
Zelfs als ik door een diep, donker dal ga,
een dal van moeilijkheden,
ben ik nergens bang voor, want U bent bij mij.
Met uw stok en uw herdersstaf
beschermt U mij en stuurt U mij bij.
Het troost mij dat U dat doet.
Mijn vijanden zien hoe goed U voor mij bent:
U zet een feestmaaltijd voor mij neer.
U zalft mijn hoofd met zalfolie.
U schenkt mijn beker zó vol dat hij overloopt.
Uw goedheid en liefde zijn mijn leven lang bij mij.
Ik mag mijn hele leven dicht bij U zijn.
