Klik op de plaatjes voor de grote foto.
Pelgrim van hoop 35
De paus roept op om gebed voor vrede. Delen is fijn.
Intentie en kaarsje: Vrede voor iedereen met liefde en aandacht voor elkaar
De vakanties hier zijn voorbij, de scholen zijn weer begonnen. De laatste foto’s en verhalen zijn op onze facebookpagina gepubliceerd. Wij willen iedereen hartelijk danken voor de inzendingen. Ook de thuisblijvers hebben van uw vakantiefoto’s en verhalen kunnen genieten.
Paus Leo XIV heeft opgeroepen vandaag 22 augustus tot vasten en gebed voor de vrede.
Vele mensen hebben gehoor gegeven aan de oproep van de paus.
Kaarsjes branden thuis, in kapelletjes en in diverse kerken over de gehele wereld.
In onze parochiekerk is een noveenkaars aangestoken voor de vrede in de wereld.
Bidt u met ons mee het onderstaand gebed?
Noveen gebed.
Maria, Koningin van de Vrede,
wij bidden
dat op uw voorspraak
haat en tweedracht tussen de volkeren mogen verdwijnen
en dat hun hart vervuld mag worden
met de wil tot vrede en verzoening:
die vrede die Jezus ons heeft voorgeleefd
en die Hij ons toewenste
toen Hij op eerste Paasdag aan zijn leerlingen verscheen
met de woorden: ‘Vrede, sjalom.’
Zegen de pogingen van onze Heilige Vader de Paus
die de volken en wereldleiders onophoudelijk oproept
oorlogen te beëindigen en te streven naar vrede.
Maar geef
dat ook wij
op de plek waar wij staan
bezield worden door datzelfde verlangen
en alles doen wat in ons vermogen ligt
om een werktuig van vrede te zijn.
Goede Moeder
bid met ons mee om vrede
overal op onze wereld,
in ons eigen land,
in onze gezinnen
in ons hart.
Moge daar het koningschap van Christus uw Zoon
zijn rijk beginnen.
Amen.’
Pelgrim van hoop 34
Spitalskirche – Hospitaalkerk van de Heilige Geest
Intentie en kaarsje: Vrede voor iedereen met liefde en aandacht voor elkaar
Onze vakantiegangers zijn op vakantie in Oostenrijk. Ze maken een pelgrimsroute in Innsbruck. Het is een prachtige stad met vele kerken, kapellen en kloosters.
De kerken zijn veel versierd met gouden elementen, mooie gestucte gewelven en geschilderde plafons. Veelal in barokstijl. Hun oog valt op een met roze geschilderd gebouwd met een klokkentoren. Zou dit ook een kerk zijn? Ze besluiten naar binnen te gaan en vol verbazing kijken ze rond. Ze zijn in de Spitalskirche ofwel het Hospitaalkerk van de Heilige Geest. Wat een prachtige kerk. kleurrijk en rijkelijk versiert. Ze weten nog niet de achtergrond van deze kerk maar het voelt wel dat ze hier het kaarsje van Pelgrims van Hoop gaan aan steken. Een kaarsje voor de vrede in de hele wereld en aandacht en liefde voor iedereen. Toeval bestaat niet. Één dag later: Paus Leo XIV doet een oproep om op 22 augustus tot vasten en gebed voor de vrede. Onze Pelgrims zijn er al mee bezig.
Ook nu gaan we weer op onderzoek uit om meer te weten te komen over de Spitalskirche – Hospitaalkerk van de Heilige Geest
De kerk is gewijd aan de Heilige Geest, die staat als de patroonheilige voor genezing, troost en moed. De geschiedenis van de hospitaalkerk en het voormalige stadshospitaal is nauw verbonden met de ontwikkeling van de zorg voor zieken, bejaarden en armen in de stad Innsbruck. De hospitaalkapel van Innsbruck werd voor het eerst genoemd in 1307 in een document van hertog Hendrik van Karinthië en Tirol. Het ziekenhuis werd gesticht door een liefdadigheidsbroederschap van Innsbruckse burgers en geëxploiteerd door donaties van de kerk en stichtingen van rijke inwoners van Innsbruck.
De Spitalkirche (Hospitaalkerk) ligt aan de Maria-Theresien Straße in Innsbruck, vlak bij de oude binnenstad. De naam is afgeleid van het feit dat de kerk voorheen verbonden was met een ziekenhuis. Dit bestaat niet meer en tegenwoordig staat er naar verluidt een school op de plek waar het ziekenhuis was gevestigd.
De oorspronkelijke kerk werd gebouwd in de middeleeuwen, waarschijnlijk in de twaalfde eeuw. Niettemin werd ze begin achttiende eeuw volledig herbouwd naar een ontwerp van architect Johan Martin Gumpp.
Het is een prachtige barokke kerk met één schip en een overvloed aan stucwerk aan de binnenkant, met name op de gewelven. Het hoogaltaar en het koor in het algemeen zijn zeer aantrekkelijk. Boven de tafel hangt een prachtig schilderij van de Maagd Maria, omringd door mannen die op apostelen lijken. Het schilderij wordt geflankeerd door twee paar ronde zuilen van rood marmer met witte Chorintische kapitelen. Bovendien bevinden zich aan weerszijden van de tweede zuil respectievelijk twee witte marmeren beelden die Mozes en David voorstellen. Boven het genoemde schilderij bevindt zich ook een buste die God de Vader voorstelt met twee cherubijnen, één aan elke zijde, en twee kleinere erboven.
Naast het hoogaltaar bevinden zich twee mooie bijzettafels aan weerszijden van het koor, respectievelijk elk op zich. Daarop, links, bevindt zich een prachtig gotisch kruisbeeld dat de moeite waard is om aandachtig te bekijken. Aan de wanden bevinden zich bustes van de twaalf apostelen. Zes ervan bevinden zich op de zijwanden, elk tussen twee ramen.
Op de gewelven bevinden zich fresco’s, omlijst met stucwerk. Deze fresco’s zijn relatief recent, aangezien ze in de jaren zestig van de twintigste eeuw zijn gemaakt, na de reconstructie van de gewelven die zwaar beschadigd waren geraakt door een bombardement tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Ook de buitenkant van de kerk is prachtig. De roze en witte kleuren van de gevel en de toren geven een indruk van waardige elegantie. De klokkentoren is vierkant van vorm en bevat vier klokken, één aan elke kant boven de vier ramen van het deel van de toren waar de kerkklokken luidden. De spits is bolvormig en groen van kleur. Dit vormt een aanzienlijk esthetisch contrast met de al genoemde witte en roze klokken van de gevel.
Alles is kostbaar in dat kleine kerkje, en binnen heerst een buitengewoon vredige sfeer, wat het gevoel van betovering zeker versterkt.
Heel hartelijk dank voor u bijdrage. Laten we allemaal bidden voor de vrede in de wereld.
Pelgrim van hoop 33
Pelgrims verslag vanuit Limburg
Intentie en kaarsje uit: Dankbaarheid voor 65 jaar huwelijk en
gebed voor nog vele gezonde en gelukkige jaren samen.
Vandaag een verslag van twee mensen die 65 jaar getrouwd zijn. Samen lief en leed gedeeld en al een lang leven samen achter zich. Wat geef je eigenlijk een briljant huwelijkspaar als cadeau. Een briljant cadeau natuurlijk, een herinnering waar ze op terug kunnen kijken.
Ze mogen mee, een dagje uit naar Limburg. Omdat ze al aardig op leeftijd zijn, wordt het de Mergellandroute rijden. Met de auto toeren door een prachtig landschap van heuvels en dalen en langs vele kerken, kappelletjes en vakwerkhuizen.
Onderweg tijdig stoppen voor een lekkere picknick in de mooie omgeving, een Limburgse vlaai met een kopje koffie op het terras en een kerk bezoeken.
We bezochten de kerk van de H.H. Nicolaas en Barbara, ofwel Oude Kerk (Limburgs: Aw Kirk). Dit is een rooms-katholieke parochiekerk in het centrum van Valkenburg. Misschien weet u het nog wel, in juli 2021 overstroomde de Geul en zette de rivier het centrum blank, waaronder ook de kerk. Het water stond in de kerk ongeveer 120 centimeter hoog. Deze kerk leed zware schade bij de overstromingen. Na de overstroming werd de kerk door vrijwilligers schoongemaakt. Ook werden de oude beelden gerestaureerd die veel waterschade hadden geleden. Er moet nog veel werk verricht worden om de kerk weer in de oude staat terug te brengen.
De kerk (of kapel) van Valkenburg werd voor het eerst genoemd in 1228. In 1281 werd ze parochiekerk. De kerk stond vlak bij de plaats waar in de 14e eeuw de Geulpoort werd gebouwd. De toren dateert uit het midden van de 13e eeuw, maar werd pas in 1463 voltooid. De huidige kerk kwam eveneens grotendeels tot stand in de 14e eeuw, maar werd in de 15e eeuw sterk verbouwd.
Van 1633 tot 1819 was de kerk simultaankerk voor zowel katholieken als protestanten.
De kerk werd door de eeuwen heen na branden en oorlogsgeweld diverse malen gerestaureerd en verbouwd, waarvan de uitbreidingen door Pierre Cuypers uit 1891 en die door zijn zoon Joseph Cuypers uit 1904 de meest ingrijpende waren. In 1983 werd de kerk voor het laatst gerestaureerd.
De kerk heeft vanouds twee beschermheiligen, Nicolaas van Myra en Barbara van Nicomedië. Hun naamdagen liggen dicht bij elkaar: 4 en 6 december. De kerk van de H.H. Nicolaas en Barbara wordt ook wel “oude kerk” genoemd; dit ter onderscheiding van de andere katholieke parochiekerk in het centrum van Valkenburg, de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand uit 1961, de “nieuwe kerk”.
Het was een geslaagde Pelgrimstocht door ons mooie Limburg. Het briljante bruidspaar heeft genoten en een dag met mooie herinneringen gemaakt. Ze kijken hoopvol de toekomst tegemoet.
Dank u wel voor het verslag en de mooie foto’s
Pelgrim van hoop 32
De Sint-Pieterskathedraal van Poitiers
PELGRIM VAN HOOP
Intentie en kaarsje uit: Intentie en kaarsje uit: Dankbaarheid, dat we hier met ons gezin mogen zijn in het jaar van Pelgrims van Hoop
Van Oostenrijk gaan we door naar Frankrijk. Deze mooie foto’s hebben we binnen gekregen van een jong gezin die enkele weken geleden op doorreis waren. Ze hebben de mooiste plekje als Pelgrims van Hoop bezocht in Frankrijk.
Aangekomen in Poitiers zie je al op afstand de grote De Sint-Pieterskathedraal van Poitiers (Frans: Cathédrale Saint-Pierre de Poitiers). Pas als je naast of in de Sint-Pieterskathedraal staat ervaar je pas hoe groot het gebouw is.
De Sint-Pieterskathedraal van Poitiers met gotische architectuur in Anjou, is een juweeltje dat om verschillende redenen een bezoek waard is. De banner van pelgrim van hoop hangt fier in de kathedraal (zie foto) Gebouwd tussen de 12e en 13e eeuw, onderscheidt het zich door zijn imposante, harmonieuze gevel, versierd met twee massieve torens die het stedelijke landschap domineren. Als we door de deuren gaan, ontdekken we een interieur dat indrukwekkend is qua afmetingen, met een helder en slank schip, ondersteund door krachtige pilaren.
Een van de belangrijkste redenen om deze kathedraal te bezoeken is de schoonheid van de glas-in-loodramen, enkele van de oudste en meest opmerkelijke in Frankrijk. Het grote centrale glas-in-loodraam in het koor, daterend uit de 12e eeuw, is een meesterwerk van middeleeuwse kunst en toont scènes van de kruisiging uit het leven van Christus met een rijkdom aan details en kleuren die het oog boeien.
De kathedraal herbergt ook historische orgels, een muzikale schat die het gebouw laat resoneren tijdens concerten en religieuze diensten. Ten slotte is Saint-Pierre de Poitiers een plaats vol geschiedenis, waar veel belangrijke gebeurtenissen in de regio hebben plaatsgevonden. Zijn bezoek is een onderdompeling in het spirituele en culturele erfgoed van Poitiers en biedt een moment van contemplatie en bewondering voor de pracht van de gotische kunst.
De kathedraal van Poitiers was gewijd aan Sint-Pieter/ “Saint-PIERRE”. Simon, bijgenaamd Petrus (het woord betekent ‘rots’), was visser aan de Zee van Galilea toen hij – samen met zijn broer Andreas – door Jezus Christus werd geroepen om ‘vissers van mensen’ te zijn.
Volgens de katholieke opvatting is hij de hoogste apostel, en is de twee millennia lange lijn van pausen – momenteel paus Leo 14 – zijn opvolger. Op beelden en schilderijen wordt Petrus bijna altijd afgebeeld met twee sleutels in zijn hand; dit attribuut verwijst naar het bijbelse gezegde in Matteüs: “Ik zal je de sleutels geven van het koninkrijk der hemelen; Wat je ook op aarde bindt, zal in de hemel gebonden zijn, en wat je op aarde ontbindt, zal ook in de hemel ontbonden zijn’ (hoofdstuk 16, vers 19).
Saint-Pierre staat samen met Saint-Paul ook bekend als de “Prins van de Apostelen”, hun gemeenschappelijke feestdag in de heiligenkalender is 29 juni. Wereldwijd wordt het Hoogfeest van Petrus en Paulus op deze dag gevierd.
Pelgrim van hoop 31
Maria HImmelfahrt in de parochie Mariapfarr Lungau.
Intentie en kaarsje voor: Lieve Maria met het Kind, schenk ons allen uw zegen.
Vandaag nemen we de thuisblijvers mee naar Oostenrijk. We gaan enkele dagen terug in de tijd. Op 15 augustus vieren we het Hoogfeest van Maria Tenhemelopneming. Niet alleen in onze parochie maar over de hele wereld. We hebben van deze dag mooie en bijzondere vakantiefoto’s ontvangen van een parochiaan met de volgende tekst.
De Maria HImmelfahrt in de parochie Mariapfarr. Dit jaar werd voor de 800ste keer dit gevierd. Volgens de overlevering heeft er een heuse Mariaverschijning plaatsgevonden. De festiviteiten gaat gepaard met een Samson (‘reus’) optocht, die het plaatsje/ gebied met zijn dwergen beschermd tegen alle kwaad. Natuurlijk wordt dit alles omlijst net de nodige marktkraampjes, drink- en eetgelegenheden. Dat is overigens in elk dorpje in Lungau.
Samson de reus en de kerk in Lungau.
Lungau in het Salzburgerland is niet alleen een mooi wandelgebied met een afwisselend landschap en diverse beschermde gebieden, hier wordt traditie nog groot geschreven. Op reportage in het rijk van reus Samson.
Reus Samson is zes meter lang, weegt zo’n honderd kilo en is gekleed als legionair: de reus Samson die zich dansend op walsmuziek door Tamsweg voortbeweegt. Voor hem uit huppelen een mannelijke en vrouwelijke ‘dwerg’ (overigens ter grootte van een gemiddelde mens). Een muziekkapel en mannen, vrouwen en kinderen in klederdracht completeren de optocht.
De reus symboliseert de oudtestamentische Samson die tegen de Filistijnen streed, met bovenmenselijke krachten in zijn lange haren. Hij werd eerder (tijdens de barok) naast andere Bijbelse figuren meegedragen in processies op katholieke feestdagen, maar zulke processies werden in de loop van de 18e eeuw vanwege alle pronk en praal door de Salzburger vorstbisschoppen verboden. In Tamsweg omzeilde men dit bevel door de reus te ontdoen van zijn religieuze connotatie en hem een eigen feestje te geven. Dat was in 1798, maar zijn verschijning maakt nog steeds indruk.
De bedevaartsbasiliek wordt beschouwd als de moederkerk van Lungau. De plaats was vroeger een belangrijk bedevaartsoord.
De parochiekerk, die al in 923 in documenten werd genoemd als “ecclisia ad longovue”, stond in die tijd in het dorp Althofen.
In 1217 maakte de Salzburgse ministeriële Konrad von Pfarr zijn testament op voordat hij vertrok voor de Vijfde Kruistocht naar Jeruzalem en keerde niet terug. Omdat hij geen biologische erfgenamen had, liet hij zijn hele landhuis, inclusief het kasteel, na aan de kerk van Salzburg, of beter gezegd aan de pastoor van Althofen. In het testament van de kruisvaarder werd bepaald dat het kasteel als pastorie moest dienen. En zo geschiedde, en in het ruime gebouw is na verschillende verbouwingen nog steeds de pastorie gevestigd.
Onmiddellijk na de aanvaarding van deze erfenis werd op de plaats van de kasteelkapel van St. George een grote romaanse Mariakerk gebouwd. Dit kreeg in 1225 een pauselijke bevestiging van paus Honorius III. Vervolgens werd de naam “Mariapfarr” gemeengoed en bloeide er eeuwenlang een bedevaartssysteem rond het wonderbaarlijke beeld van de Mooie Madonna van Mariapfarr.
Vanaf het begin van de 15e eeuw beleefde de bedevaart naar Mariapfarr zijn hoogtijdagen.
In 2011 zette de parochie haar inspanningen op om de kerk als basiliek te laten erkennen. Gezien de grootte van de kerk is erkenning in ieder geval mogelijk. De beslissing ligt in Rome.
Op 15 augustus 2016, de dag van de Hemelvaart van de Maagd Maria, waarop de kerk ook haar beschermheerschap viert, werd de parochie- en bedevaartskerk na twee jaar van uitgebreide renovatiewerkzaamheden opnieuw ingewijd door aartsbisschop Franz Lackner. Tussen het koor en de kerkbanken bevond zich tot de renovatie een hoog smeedijzeren traliewerk, dat na enige discussies naar achteren werd verplaatst, dicht bij de galerij. De kosten van dit grote project bedroegen zo’n twee miljoen euro.
Op 15 augustus 2018 werd de kerk door een pauselijke brief verheven tot de status van “basilica minor”. De Wallfahrtsbasilika Mariapfarr is een belangrijke religieuze locatie in de gemeente Mariapfarr, in het district Lungau van de staat Salzburg. Deze rooms-katholieke parochie- en bedevaartskerk is gewijd aan ‘Onze Geliefde Dame’ Maria Hemelvaart. De kerk heeft de titel van een Basilica minor, een titel die door de paus wordt toegekend aan kerken van historische en spirituele betekenis. Het staat ook onder monumentenbescherming, wat de historische en culturele waarde ervan verder benadrukt.
De Tenhemelopneming van Maria heeft de liturgische status van een plechtigheid in de Rooms-Katholieke Kerk. Deze plechtigheid is ook de patroonheilige van onze parochie, al 800 jaar gedocumenteerd. We willen onze toevlucht blijven nemen tot de Moeder van de Heer en haar vragen voor onszelf en onze dierbaren: Lieve Maria met het Kind, schenk ons allen uw zegen.
Pelgrim van hoop 30
Bij Maria een kaarsje branden is altijd een beetje ’thuiskomen’.
Intentie en kaarsje voor: een ziek familielid
In Hilvarenbeek, aan de Vrijthof, staat de Petruskerk met daarnaast een Mariakapel.
Onze parochiaan was als Pelgrim van Hoop hier speciaal naar toe gegaan om een kaarsje aan te steken voor een ziek familie lid.
Een Mariakapel is een kapel, gewijd aan MARIA, de moeder van Jezus. Zij neemt een hele belangrijke plaats in, in de Rooms-katholieke Kerk. Een Mariakapel is een apart gebouwtje, waar Maria als zodanig wordt geëerd en waar je tot Maria kunt bidden en haar tussenkomst en bemiddeling kunt aanroepen bij ziekte, zorgen, pijn, verdriet, en steun in het algemeen. De bezoekers vragen om “kracht” en “genade”, steken een kaarsje aan en plaatsen bloemen.
De kapel bevindt zich in het oude waaggebouw van de Petruskerk aan de Vrijthof en is bereikbaar via een kleine deur rechts van de hoofdingang. Dankzij de kapelwachten is ze dagelijks open voor bezoekers.
Hilvarenbeek niet zo ver van onze parochie, is een waar paradijs voor fietsliefhebbers. Met de uitgestrekte natuurgebieden, schilderachtige dorpen en goed onderhouden fietspaden biedt deze regio een perfecte mix van rust, cultuur en avontuur. Een hele mooie pelgrimage. Je kunt ontspannen tochten maken langs uitgestrekte heidevelden en stuifduinen in de Kempen. Waar je langs historische dorpskernen komt zoals Esbeek en Baarschot en Diessen. Langs deze route staan diverse kappelletjes. Enkele voorbeelden hiervan zijn:
Mariagrot, Baarschot
Onze-Lieve-Vrouw Zoete Moeder Gods, Biest-Houtakker
Onze-Lieve-Vrouw van Brabant, Diessen
Mariakapel Willibrorduskerk, Diessen
Heilige Cornelius, Esbeek
Onze-Lieve-Vrouw van De Voort, Hilvarenbeek
Sint-Josephkapel op de Westrik, Hilvarenbeek
Maria Troosteres der bedrukten, Hilvarenbeek
Mariakapel aan de Vrijthof, Hilvarenbeek
Maria is in al deze kapellen aanwezig en kijkt naar u uit om u te begroeten.
Pelgrim van hoop 29
Hoopvol onderweg!
Intentie en kaarsje voor: de kinderen en kleinkinderen en voor de parochianen dat ze de toekomst hoopvol tegemoet zien.
De pelgrimsreis die we hebben ontvangen gaat deze keer naar Sint-Quintinuskathedraal Hasselt in België.
Onze parochianen hebben ‘s morgens de eucharistieviering gevierd in één van onze parochiekerken. Ze zijn geraakt tijdens de eucharistieviering en besluiten als pelgrims van hoop door te reizen naar een kerk met een heilige deur. Na enig speurwerk komen ze uit bij de Sint-Quintinuskathedraal Hasselt in België.
Samen trekken ze hoopvol erop uit. Zou er een heilige deur zijn. Kunnen ze het sacrament van boete en verzoening ontvangen of zijn er andere opties om een aflaat te verkrijgen.
Aangekomen in Hasselt zien ze in de verte de 62 meter hoge toren van de Sint-Quintinuskathedraal. De auto wordt dichtbij geparkeerd en de pelgrims lopen door de binnenstad naar de kathedraal.
De banners van de pelgrim van hoop wapperen fier in de wind bij de heilige deur. Ze gaan door de heilige deur naar binnen en verwonderd kijken ze de kerk in. Een prachtige kathedraal met het hoogaltaar en diverse zijkapellen gewijd aan heiligen: o.a. een Mariakapel, een St. Antonius kapel, en nog zijkapellen voor de heilige Barbara, de H. Sebastiaan en St. Joris, de H. Catharina van Alexandrië en nog meer heiligen zijn hier te zien. Overal worden kaarsjes gebrand.
Onze pelgrims gaan op zoek naar een priester maar deze is niet aanwezig.
Toch willen ze graag een aflaat. Plan B wordt ingezet. Om een aflaat te verkrijgen kun je ook de kruisweg bidden. Met het kaarsje van pelgrim van hoop en via internet op de telefoon gaan ze opzoek naar de eerste statie.
Samen bidden ze de kruisweg en staan even stil bij de afbeeldingen met de vraag: Wat betekent deze statie in mijn leven?
Bij de laatste statie staan ze nog even stil met de vraag: Wat zou ik anders moeten doen in mijn leven? Een zelfreflectie kan heel bevrijdend werken. Een gevoel van vergeving ervaren.
Hierna gaan onze pelgrims naar de sacramentskapel voor de ontmoeting met Jezus. Het Allerheiligste staat uitgesteld, in een zeer oude en monstrans.
In alle stilte vertoeven ze bij onze lieve Heer. Je ervaar de rust, vergeving en vrijheid. Het doet je goed.
Een aflaat is een geschenk van Gods barmhartigheid.
Nu nog even genieten van een stukje Belgische gastvrijheid. Samen besluiten ze een Belgische wafel met slagroom en een kopje koffie te nemen in de binnenstad.
Net als de wafel met koffie wordt geserveerd gaan de hemelsluizen open, een enorme plensbui. Samen schieten ze in de lach en zeggen: alle zegen komt van boven.
Al eeuwenlang trekken gelovigen in een jubeljaar op bedevaart naar de vier pauselijke basilieken in Rome of naar een jubileumkerk in eigen land.
De bedevaart of pelgrimstocht is een bijzonder teken van een heilig jaar of jubeljaar. De tocht – liefst te voet – staat voor de weg die elk mens in zijn of haar leven aflegt. Het leven is een bedevaart en de mens een pelgrim, die door een weg af te leggen zijn wil doel bereiken. In een jubeljaar trekken gelovigen al eeuwenlang op bedevaart naar de Heilige Deur in Rome. Op die manier laten ze zien dat streven naar barmhartigheid enig engagement en offer vereist. Wie niet in Rome geraakt, kan ook in eigen land een jubileumkerk bezoeken.
Het jaar 1300
De eerste goed gedocumenteerde bedevaart naar aanleiding van een heilig jaar was die van het jaar 1300. Ter gelegenheid van de 1300ste verjaardag van Jezus’ geboorte trokken dat jaar talloze bedevaarders naar Rome. Ze bezochten er de graven van de apostelen, die er de marteldood waren gestorven. En ze keerden als ‘herboren’ terug om ‘een nieuw begin’ te maken.
Jubelkerken in eigen land
Omdat lang niet iedereen de lange en risicovolle tocht naar Rome kon of durfde ondernemen – maar in wezen ook omdat Gods genade en barmhartigheid niet gebonden zijn aan een plaats – groeide al snel de gewoonte om ook andere kerken wereldwijd als jubileumkerk te laten fungeren. Ook voor het huidige bijzondere heilige jaar van de barmhartigheid duidt elke bisschop in zijn bisdom een of meerdere kerken aan. Hij kiest daarvoor bijzondere kerken uit, te beginnen met zijn kathedraal als de moederkerk van zijn bisdom. Maar ook Mariaheiligdommen en andere basilieken komen in aanmerking.
Aflaat als geschenk van Gods barmhartigheid
Elke jubelkerk heeft net als in Rome een Heilige Deur of Deur van de Barmhartigheid. Wie erdoorheen stapt om een nieuwe start te nemen, bekomt een aflaat, dat is een geschenk van Gods barmhartigheid. Het hele jubeljaar lang worden in alle jubelkerken de nodige voorzieningen getroffen voor de opvang en begeleiding van de pelgrims.
Hartelijk dank voor jullie bijdrage
Pelgrim van hoop 28
DROOMSCHOOL PELGRIM VAN HOOP
Intentie en kaarsje voor: alle kinderen en tieners die a.s maandag weer naar school gaan.
Vandaag hebben de misdienaars, Yentl, Emily en Milan na de viering van Maria ten Hemelopneming een kaars van hoop aangestoken.
De vakantie is voorbij. In juni droomden we van een wondermooie vakantie. Hopelijk was het ook zo voor iedereen. Over enkele dagen is het weer een nieuw schooljaar. Ook nu dromen we van een mooi en goed schooljaar, van een lieve juf of meester en van een klas waar we ons thuis mogen voelen. Om het in een woord te zeggen; een droomschool.
Samen gaan we op weg, als echte pelgrims van hoop.
We steken de kaars van hoop aan, voor een veilige reis naar jouw school en weer terug
Of je nu te voet, met de fiets of wordt weggebracht met de auto. Let goed op net als een pelgrim.
We steken de kaars van hoop aan dat jij nieuwe vriendjes en vriendinnetjes leert kennen. Samen spelen is veel leuker dan alleen. Ook pelgrims trekken met elkaar op om zo op elkaar te kunnen steunen.
We steken de kaars van hoop aan. voor jou, dat je juffrouw of meester jou begrijpt en je meehelpt als het een keertje niet zo goed lukt. Ook een pelgrim kan niet alles alleen. Hij heeft de hulp van anderen nodig om veilig op weg te gaan.
We steken de kaars van hoop aan voor alle tieners die dit jaar naar de middelbare school gaan. Dat ze zich snel thuis voelen op de nieuwe school en mooie jaren mogen beleven met alle nieuwe klasgenootjes. Ook een Pelgrim vindt het spannend om nieuwe dingen te ontdekken. Maar na zijn reis heeft hij héél veel mooie ervaringen en belevenissen meegemaakt.
We steken de kaars van hoop aan. Dat ook jij hoopvol de toekomst tegemoet gaat en je altijd gesteund mag voelen door Maria de moeder van Jezus.
Ook Jezus is een pelgrim. Jezus trok de wijde wereld in om mensen te ontmoeten. Wil je weten wat Jezus op zijn reis meemaakte? In de Bijbel staan al zijn reisverhalen.
Yentl, Emily en Milan hartelijk dank voor jullie kaarsje van HOOP.
Pelgrim van hoop 27
Jong groeien in geloof
Intentie en kaarsje voor: één voor onze overleden opa’s en oma’s
en één voor het welzijn van alle jonge gezinnen in de parochie H. Willibrord.
Op de valreep van de zomervakantie bevinden wij, een jong gezin, ons in het Drentse Wateren. Op steenworp afstand ligt het dorp Zorgvlied, een katholieke enclave.
Op afstand is de kerk al te zien, het trekt als pelgrims onze aandacht. Een reden om daar naar toe te gaan. De Sint-Andreaskerk maar was helaas gesloten. Op het mededelingenbord zit een briefje geplakt. Een uitnodigend briefje: ALTIJD OPEN: “Maria kapel”
Op de RK- begraafplaats aan De Monden! Wees welkom om een kaarsje op te steken….
Samen gaan vader moeder en dochtertje opzoek naar de Mariakapel. Een lief klein kapelletje staat idd op de begraafplaats. In de deur zit een klein glas in lood raampje. De afbeelding: Maria met een kaarsje. Bij binnenkomst valt de eenvoud van het Maria kapelletje op. Er branden enkele noveen kaarsjes. Het gezin steekt ook enkele kaarsjes aan en bidden tot Maria.
Ook al is het dochtertje nog klein. Geloofsopvoeding begint al in de eerst levensjaar.
Samen een kaarsje aansteken, even bidden en uitleggen wie Maria is.
Kinderen leren door te zien wat de ouders doen.
Net als in het Mariakapelletje hoeft het niet groot te zijn wat de kinderen leren. Het gaat om het vertrouwen van de ouders die ze als voorbeeld uitdragen.
Net als op het briefje staat: ALTIJD OPEN! Is Maria altijd bereikbaar voor ons.
Het gebed wat vaak gebeden wordt bij Maria is:
Wees gegroet, Maria, vol van genade,
de Heer is met u.
Gij zijt de gezegende onder de vrouwen
en gezegend is Jezus, de vrucht van uw schoot.
Heilige Maria, Moeder van God,
bid voor ons, zondaars,
nu en in het uur van onze dood.
Amen.
Na dit gebed kun je je eigen intenties bidden. Uit dankbaarheid, voor overledenen, voor genezing, voor vrede, de natuur, het gezin en hoop.
Onze pelgrims bidden o.a. voor het welzijn van alle jonge gezinnen in de parochie H. Willibrord. Hoe mooi is dit dat er voor deze doelgroep wordt gebeden. De ouders van jonge gezinnen hebben het vaak erg druk met hun werk, de kinderen, het huishouden. Alles financieel rond borduren. Ze hebben het druk, druk, druk. Het doet je goed om even bij Maria langs te gaan om al je zorgen te delen.
Dank je wel pelgrims van Hoop voor jullie intentie en bijdragen.
Pelgrim van hoop 26
Thuis een kaarsje branden
Intentie en kaarsje voor: Intentie en kaarsje voor: kracht en dankbaarheid dat we hier samen
mogen wonen.
Al meer dan 14 jaar wonen twee parochianen in Loon op Zand.
Vanaf de eerste dag dat ze in Loon op Zand wonen branden ze een kaarsje bij Maria. Ze zijn dankbaar dat ze na een actief werkzaam leven nu van hun pensioen kunnen genieten.
Dankbaar voor de mooie omgeving waar ze 14 jaar geleden zijn komen wonen. Dankbaar voor hun gezondheid e n alle lieve mensen om hen heen.
Samen kijken ze hoopvol de toekomst tegemoet. Als pelgrims trekken ze er samen er op uit naar diverse bedevaart plaatsen om ook daar enkele kaarsjes te branden.
In veel kerken is het mogelijk om buiten de diensten om een kaars te branden als onderdeel van het persoonlijk gebed. Zo’n brandend kaarsje is een rijk symbool: een teken van licht in het donker van het leven, een eenvoudig getuigenis van de hoop dat ondanks alles het licht zal overwinnen. Gelovigen branden kaarsen om verschillende redenen: om hun voorbeden voor anderen kracht bij te zetten (met name bij ziekte en verdriet), uit dankbaarheid, tot gedachtenis aan een dierbare overledene, uit eerbied voor een afgebeelde heilige, etc. Zij, die de kerk uitgaan en een brandende kaars achterlaten, worden eraan herinnerd dat zoals de kaars blijft branden in Gods huis, zij altijd blijven in Gods aanwezigheid.
Ook in onze parochie kun je bij de kerken St. Jans Onthoofding te Loon op Zand en in de St. Jan te Kaatsheuvel dagelijks een kaarsje branden. Iedere dag is het voorportaal van de kerken geopend van 9.00 u. tot 17.00 u. voor stilte, gebed en even op bezoek bij Maria.
Een blokje om als echte pelgrims onder weg. Het gaat er niet om hoever jouw pelgrimstocht is maar wat het met je doet. Het is ook nog gezond om iedere dag een blokje om te lopen met een mooi doel.
Pelgrim van hoop 25
BOSHOVEN PELGRIM VAN HOOP
Intentie en kaarsje voor: mijn nichtje die ‘onderweg’ is naar genezing. Uit dankbaarheid voor onze fijne vakantie
Onze pelgrims hebben een mooie fietstocht gemaakt rondom Boshoven.
De kapel van Boshoven is de jongste kapel van Alphen en werd op 9 september 2000 ingewijd door bisschop mgr. Muskens van Breda.
De kapel aan de weg naar Baarle is toegewijd aan Sint Christoffel, de beschermheilige van de reiziger. In het verleden is op deze weg nog weleens een ongeluk gebeurd.
Toepasselijk werd de nieuwe rondweg de Kapellekensbaan genoemd, omdat deze begint bij de Barbarakapel bij de rotonde op de Goedentijd en strekt richting deze kapel van Boshoven.
De kapel van Boshoven en de Willibrordkapel aan de Oude Maastrichtsebaan zijn eigendom van de Stichting Alphense Kapellen.
Vanaf 2002 wordt jaarlijks op de derde zondag in mei een voertuigzegening georganiseerd door de stichting. Er is hier veel animo en media-aandacht voor. Bij de kapel van Boshoven is een lindeparkje, er zijn 20 verschillende lindebomen.
Er zijn vele mooie fietsroutes rondom Chaam en Baarle-Nassau.
Erop uit… als pelgrim van hoop
Pelgrims van hoop… Misschien ben je in deze maand augustus inderdaad onderweg. Voor velen is het vakantietijd. “Vakantie” komt van het Latijnse “vacare”, vrij-zijn. Wie wil er nu niet vrij zijn?
Vrij zijn?
Maar echt vrij zijn heeft niet alleen te maken met kunnen doen wat je wilt. Dat kan je zelfs onvrij maken: als je kunt doen en laten wat je wilt, geld genoeg hebt om te besteden, met tijd en mogelijkheden, kan dat leiden tot verslaving en andere ongewenste gevolgen, als je niet tegelijk de prudentie bezit om goed met je mogelijkheden om te gaan. Om een pelgrim van hoop te kunnen zijn, is er dus iets meer nodig dan louter vrijheid om te kunnen gaan en staan waar je wilt.
Vrij zijn voor…
In de vakantie zijn we vrij van allerlei verplichtingen en vrij om aandacht te kunnen schenken aan dierbare mensen om ons heen. “Vacare Deo” staat op de abdij van Egmond geschreven: “Vrij-zijn voor God”. Om God te kunnen ontmoeten heb je innerlijke vrijheid nodig en ruimte. Wie in beslag is genomen door zorgen en tijdelijke zaken, kan niet zo goed vrij zijn voor God. Maak je hoofd weer eens leeg! Dit is de uitnodiging van deze maand: richt je blik naar de hemel, naar de blauwe lucht, de zon, voel je vrij. Wat weegt er op je, ervaar je druk en stress? Wat voor weg zou je kunnen gaan om af te geven wat er op je weegt, om dat toe te vertrouwen aan je goede God? Sta het af, vertrouw het toe… Voel je geroepen om je zorgen niet alleen te dragen, en in de oneindige ruimte van God te gaan staan, innerlijk vrij. Dat kun je gewoonlijk niet ineens, het is een oefening. Als je die weg probeert te gaan, zal er altijd toekomst zijn en is er altijd meer dan je omkaderde bestaan; staande in de grote ruimte van God word je een pelgrim van hoop…
Een kleine pelgrimage
Bent u misschien niet op vakantie? Zit er dan niet een kleine bedevaart in? Er zijn vele mooie en bijzondere plaatsen in ons eigen land waar je zo’n bedevaart kunt houden, als pelgrim van hoop.
Pelgrim van hoop 24
Pastoor Luijckx Mariabedevaartoord Schönstatt bij Koblenz
Intentie en kaarsje voor: alle bijzondere zorgen en om frisse moed na de vakantie.
Tijdens de vakantie heeft pastoor Luijckx een kaarsje aangestoken. Deze keer bij de Mariabedevaartoord Schönstatt bij Koblenz. Het is een prachtige omgeving.
Schönstatt is geen afgesloten gebied, maar eerder een klein stadje dat zich uitstrekt aan de rand van Vallendar: eyne schoene statt, Schönstatt, is de middeleeuwse naam van het veld dat zijn naam gaf aan de Schönstatt-beweging. Het dal is omgeven door vier bergketens, die worden gescheiden door drie diepe dal insnijdingen: Wambachtal, Höhrer Tal en Hillscheider Tal met hun respectievelijke stromen, die samenkomen in Schönstatt en uitmonden in de Rijn in Vallendar.
Schönstatt heeft zich in de loop van de tijd verspreid naar deze omliggende bergketens, waaraan het verhaal van Schönstatt zijn eigen nieuwe namen heeft gegeven: Mount Schönstatt (in het oosten), Regina Mountain met Mount Nazareth (in het noorden) en Mount Sion/ Mount Moriah/ Marienberg (in het zuiden). Op deze “bergen” bevinden zich de internationale centrale huizen van de verschillende Schönstatt-gemeenschappen met hun heiligdommen.
Een internationaal, mariaal bedevaartsoord in Vallendar aan de Rijn.
“Eyne schoene stat …” zo noemde bisschop Albero van Trier de prachtig gelegen plaats in de 12e eeuw. Dit ontwikkelde zich tot de naam ” Schönstatt” voor een deel van de stad Vallendar, een paar kilometer van Koblenz. Tegenwoordig staat de naam ” Schönstatt ” zowel voor het internationale Mariabedevaartsoord als voor de wereldwijde “Apostolische Beweging van Schönstatt”, die hier haar oorsprong en centrum heeft.
Een bedevaart naar het bedevaartsoord en de genade van Schönstatt brengt zegeningen, nieuwe kracht en hoop. Veel mensen van over de hele wereld hebben dit al meer dan 100 jaar ervaren. Hier heeft God een plaats gekozen en gegeven waar de gezegende Moeder Maria dichtbij is en werkt.
Elke dag maken mensen van over de hele wereld een bedevaart naar het ‘Oorspronkelijke Heiligdom’, het centrum van Schönstatt als mariaal bedevaartsoord.
In Schönstatt zoeken en ervaren mensen oriëntatie, thuis en nieuwe kracht om hun geloof in het concrete leven van alledag te beleven en de wereld op een christelijke manier vorm te geven.
Schönstatt is ontstaan uit het Liefdesverbond met Maria, de Moeder van Jezus en het volk, dat pater Joseph Kentenich (1885 -1968) samen met een groep jongeren op 18 oktober 1914 in het Oorspronkelijke Heiligdom sloot.
Pater Kentenich bracht enkele jaren door in het concentratiekamp Dachau en bewees zijn liefde voor de Kerk in tijden van onbegrepenheid. Hij stierf op 15 september 1968 in de Aanbiddingskerk op de berg Schönstatt; Er is ook zijn graf.
Het kleine heiligdom in het dal van Schönstatt wordt steeds meer een magneet voor duizenden mensen wier leven wordt geraakt door het Verbond van de Liefde.
Schönstatt, een bedevaartsoord voor vandaag.
Er zijn veel Maria-heiligdommen over de hele wereld, elk met haar eigen specifieke kenmerken en de genaden van Maria van elke plaats. Waarom zou Maria zich ook in Schönstatt hebben willen manifesteren? Om deze vraag te beantwoorden, is de beste manier om zich te wenden tot het getuigenis van haar belangrijkste instrument, pater Kentenich en tot de geschiedenis die voortvloeide uit de stichting.
Met een scherp besef van de problemen van zijn tijd en met een diepe intuïtie voor de toekomst, ziet pater Kentenich dat we voor een radicale verandering in de wereld staan. Hij zag het gevaar van het ontwortelen van persoonlijke en traditionele waarden. Hij kon het groeiende verschijnsel van het atheïsme waarnemen dat zich al aan het ontwikkelen was. Hij begreep dat in deze nieuwe tijden de Maagd Maria de rol van lerares zou mogen zijn om haar Zoon als Christus in de harten van de mensheid te baren. In Schönstatt en vanuit Schönstatt wilde ze zich vooral laten zien als lerares van die ‘nieuwe mens’ en van die ‘nieuwe gemeenschap’.
Uit die kleine kapel in de vallei is een sterke beweging van geestelijke vernieuwing voortgekomen, een grote religieuze stroming die toeneemt en toeneemt naarmate ze vordert. Het is een beweging die streeft naar de transformatie van de mens in Christus door middel van een Verbond van Liefde met Maria. Het is een stroom van heroïsche overgave en heiligheid.
Waar de Maagd Maria is, daar is de Heer aanwezig en daar is de Geest werkzaam. We zullen nooit in staat zijn om de wonderbare werken van de Heer te begrijpen of volledig te waarderen. Het is voldoende om Zijn nabijheid waar te nemen om een diep ontzag te ervaren en dankbaarheid in ons te voelen opkomen. Zo drukte pater Kentenich het biddend uit.
Dank u, Vader, dat U Schönstatt hebt gekozen als de plaats van Gods wedergeboorte en de plaats waar U de glorie van onze Moeder in de wereld uitstraalt, zodat stromen van liefde mogen uitstromen naar warme, koude harten.
Pelgrim van hoop 23
Kathedraal Sint Nicolaas/ Dom van Feldkirch
gebed van hoop en kaarsje bij het Maria-altaar
Onze pelgrims zijn deze keer een gezin, met drie kinderen, op vakantie in Oostenrijk. Ze zijn in Feldkirch op vakantie en bezoeken daarbij hun tante en oom die hier wonen. Ook hebben ze in Feldkirch diverse gebouwen bezocht. O.a. de Dom van Feldkirch of wel de Kathedraal Sint Nicolaas. Ze hebben daar een kaarsje aangestoken bij een prachtig Maria-altaar. Bij het Maria-altaar hing een prachtig gebed wat, heel mooi past in het thema van pelgrims van hoop. De moeder van de kinderen heeft het zo goed als mogelijk vertaald, al is het origineel altijd mooier. En samen hebben ze het gebeden.
Vertaling: Uitnodiging tot gebed
We zouden het zeer op prijs stellen, als u tijdens uw wandeling door de Dom even de tijd zou willen nemen om te ontspannen en na te denken over uw leven. Misschien wilt u ook een offerkaars aansteken.
Het volgende gebed wordt aanbevolen:
Mijn Heer en God, mijn kaars is niet groot.
Ik heb hem aangestoken en voor U neergezet omdat ik even stil wil zijn en bij U wil blijven.
Sommige dingen gaan door mijn hoofd:
De zorgen en problemen, die mij op dit moment bezighouden.
De mensen die dicht bij mij staan,
Alle zorgen die ik vandaag heb.
Ik heb veel hoop voor mijn leven,
Maar soms ben ik ook bang.
Heer, ik kan hier niet lang in de Dom blijven.
Door dit lichtje te laten branden, laat ik een stukje van mezelf hier achter, dat ik U graag wil geven.
Ik vraag U: Zegen allen die mij dierbaar zijn.
Zegen mij, op deze plek waar mensen U al eeuwenlang zoeken en tot U bidden.
Gezegend door U, laat mij dan een zegen zijn voor anderen.
Wat weten we over de kathedraal?
Sint-Nicolaas is op vijf plaatsen in de kathedraal aanwezig. Boven de toreningang staat een zilveren buste van de heilige op een zandstenen console. Het is een beeld uit ±1700 en Nicolaas heeft in de linkerhand het evangelieboek met daarop 3 ballen. In de rechterhand houdt hij de kromstaf vast. Dit beeld is in 1796 in Zwitserland gekocht. Met de prijs zijn verdedigingskosten betaald en ook losgeld voor de plaats van aankoop. Dit beeld herinnert aan vrede en solidariteit.
In de zijnis van het Maria-altaar uit 1478, dat zich bevindt links van het hoofdaltaar, staat een beeltenis van Nicolaas. Hij is afgebeeld naast Maria.
In het kruisingsbeeld uit 1551 is de Heilige Nicolaas aanwezig en aan de zijwand, onder de ruimte van het zangkoor, is een icoon die in 2006 is gewijd.
Centraal achter het hoofdaltaar is Nicolaas verbeeld als kerkpatroon in een glas-in-loodraam. Dit centrale, kleurrijke raam is gemaakt in 1960.
U snapt wel dat deze kathedraal een kind erg aanspreekt met maar liefst 5 afbeeldingen van Sint Nicolaas.
In zijn huidige vorm dateert de Sint-Nicolaaskathedraal uit 1478 (bedekking van het schip) en 1479 (bedekking van de toren). Het koor werd in 1519 toegevoegd. De oudste bewaard gebleven gegevens van een parochiekerk in Feldkirch dateren echter uit 1287. Delen van de toren zijn vanaf deze tijd tot op de dag van vandaag bewaard gebleven.
De eerste indruk van het kerkinterieur kan nogal somber zijn. Als het zonlicht niet door de prachtige ramen schijnt, onthult de kathedraal pas op het tweede gezicht haar schoonheid.
De plattegrond wordt gevormd door een langwerpig tweebeukig schip met 5 slanke ronde zuilen. Elk van de vier vrijstaande zuilen is gewijd aan een van de vier evangelisten. De vijfde zuil, die door de galerij oprijst, symboliseert ons – het volk van God – en onze missie om het evangelie door te geven.
De afstanden tussen de kolommen zijn gelijk aan de afstanden tussen de kolommen en de muur. Dit resulteert in elk geval in vierkante gewelfdelen.
Het driebeukige koor is ook vierkant. Het is met vijf treden verhoogd en iets naar rechts verschoven ten opzichte van het schip, wat de kamer een asymmetrische indruk geeft.
Het tijdstip van de bouw van de Mariakapel is relatief onduidelijk. Het zou zelfs deel kunnen hebben uitgemaakt van een veel oudere kerk, de buitenmuur maakte waarschijnlijk deel uit van de stadsmuur.
De kapel van het Laatste Avondmaal daarentegen is een latere toevoeging, het bouwjaar is onbekend. Wel kan met zekerheid worden gezegd dat het al in 1515 bestond. In dit jaar werd het Sint-Annaaltaar in gebruik genomen – het wordt al vermeld in dit werkcontract.
Pelgrim van hoop 22
Mariakapel in Opitter, België
Intentie en kaarsje voor: kracht en vertrouwen in de toekomst.
We hebben weer mooie foto’s binnen gekregen van een bijzonder Mariakapel in de plaats Opitter in België.
De Kapel Onze-Lieve-Vrouw Troosteres der Bedrukten te Opitter en werd ingewijd in 1427.
Bij binnenkomst valt meteen de banner op die over de preekstoel hangt. Een mooie banner van het jubel jaar: Pelgrim van Hoop. Net als in vele kerken, over de gehele wereld, staat ook hier de kaars van het heilig jaar.
Uit de verre omgeving komen pelgrims een kaarsje aansteken bij Maria met al hun zorgen, vragen, dankbaarheid, verdriet en hoop. Met regelmaat zijn er bedevaarten en eucharistie vieringen in de ze kapel.
Aan de zijkant van het Mariakapel is een grote kaarsenkapel gemaakt. Vele noveenkaarsen staan hier dag en nacht te branden. Zo ook van onze pelgrims.
Vanaf de weg zie je niet dat achter het Mariakapel een groot Mariapark bevinden met een waterput en staties van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten. De Zeven Smarten zijn in de katholieke traditie zeven momenten van verdriet en pijn in het leven van Maria, de Heilige Maagd en Moeder Gods.
Mariapark- Kapelhof
Achter deze kapel werd een Mariapark aangelegd met lindebomen. Zeven monumentjes, het beeld van Onze- Lieve-Vrouw van Lourdes, het beeld van het Heilig Hart en de Calvarieberg vormen een mooi geheel. De rondgang met zeven monumentjes werden gebouwd ter ere van de zeven Smarten van Onze-Lieve- Vrouw
Naast de kapel stond vroeger een waterput die in 1670 werd herstel. In de vroege middeleeuwen hadden mensen een grote verering voor waterbronnen: de bronnencultus.
Deze waterput is verdwenen. De huidige waterput werd gedolven in 1929, in hetzelfde jaar werden ook de monumentjes gebouwd. Men wilde ‘den hof’ verfraaien.
Het huidige Mariapark werd aangelegd in 1953. De gebouwtjes van de rondgang, opgetrokken in veldkeien, werden opnieuw gebouwd in de huidige steen. De reliëfs uit 1929 met de afbeeldingen van de zeven smarten werden bewaard.
De Zeven Smarten van Maria zijn: de lijden voorzegging door Simeon (bij het opdragen van Jezus in de Tempel), de vlucht naar Egypte, het verlies van Jezus in de Tempel, de ontmoeting met haar kruis dragende zoon, Jezus sterft aan het kruis, Maria ontvangt haar gestorven zoon (Pietà) en Maria bij de graflegging van Jezus.
Onze pelgrims besluiten staties van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten. In het mooie Mariapark te bidden. Bij ieder statie staat uitleg en gebed.
Meer over deze Mariakapel kunt u vinden op: https://nl.wikipedia.org/…/Kapel_Onze-Lieve-Vrouw…
Pelgrim van hoop 21
Intentie en kaarsje voor: Papa in de kathedraal van Valence, de Sint-Apollinariskathedraal
Enkele prachtige foto’s hebben we binnen gekregen, van drie kinderen die een kaarsje aansteken in de grote Kathedraal van Valence. Een kaarsje van hoop voor papa. Men zegt wel eens een gebed van een kind werkt dubbel. Hun vreugde, zorgen, liefde toevertrouwen aan Maria.
In je vakantie tot rust komen, genieten van je gezin maar ook prachtige gebouwen bezichtigen. Het is leerzaam om de geschiedenis van een gebouw te kennen. Vandaag onder de aandacht de prachtige grote Kathedraal van Valence, de Sint-Apollinariskathedraal (11e eeuw, herbouwd 17e eeuw), is de bisschopszetel van het bisdom Valence, in de stad Valence. Valence is de hoofdplaats van het departement Drôme in Frankrijk.
Wat is er bekend over deze Kathedraal?
De Kathedraal is toegewijd aan Apollinaris van Valence, heilige en bisschop van Valence. Zij bevindt zich aan de Place des Ormeaux en aan de Place des Clercs.
Het bisdom Valence werd opgericht in de 4e eeuw, ten tijde van het West-Romeinse Keizerrijk. De eerste kerk van Valence werd gebouwd, op een verder onbekende plek binnen de vestingmuren. Wat wel bekend is, is dat kerk een basiliek was toegewijd aan de heiligen Cornelius en Cyprianus. In de loop van de 6e eeuw, na de val van het West-Romeinse Rijk werden de relikwieën van de heilige Apollinaris begraven in de basiliek. Apollinaris was bisschop van Valence geweest in de overgang van de 5e-6e eeuw. De basiliek kreeg voortaan drie patroonheiligen. Later bleef alleen de patroonheilige Apollinaris over.
In de Middeleeuwen verrees er een Romaanse kathedraal op de plek, waar de huidige versie van de kathedraal staat. De Sint-Apollinariskathedraal was het werk van bisschop Gontard. Het bisschoppelijk paleis, in haar eerste versie, werd door zijn toedoen naast de kathedraal gebouwd. Beide bouwwerken stonden binnen de Romeinse vestingmuren van Valence. Ze stonden op de meest zuidelijke uithoek van wat ooit de Romeinse stad was. Aangezien de beide gebouwen op het eerste terras boven de rivier de Rhône stonden, waren ze goed beveiligd. De kathedraaltoren diende als uitkijkpost voor de scheepvaart op de Rhône. Begin 11e eeuw was de Romaanse kathedraal in verval.
Tijdens de 11e en 12e eeuw werd er gebouwd aan de Gotische kathedraal. Paus Urbanus II wijdde de kathedraal in op 5 augustus 1095. De bisschoppen van Valence in deze tijd waren vaak graaf-bisschoppen aangezien ze leenman waren van de keizer van het Heilige Roomse Rijk.
Begin 15e eeuw maakten de koningen van Frankrijk zich meester van Valence en de hele Dauphiné. Tijdens de Franse Godsdienstoorlogen (16e eeuw) werd de kathedraal grotendeels verwoest. De ruïne bleef staan tot het begin van de jaren 1600.
Vanaf 1600 kende de stad Valence een opleving van rooms-katholicisme.[1] Talrijke kloosterordes vestigden zich in de stad. De kathedraal werd herbouwd, en dit in een Romaanse stijl zoals ze ooit in de vroege Middeleeuwen bestond.
Tijdens de 17e eeuw kende het bisdom Valence het lange pontificaat van bisschop Alexandre Milon de Mesme. Hij was bisschop van 1725 tot 1771. Deze periode was er een van grote bouwwerven ter verfraaiing van de kathedraal en van het bisschoppelijk paleis. De bisschop betaalde voor een groot balkon in de kathedraal waar een barokorgel geplaatst werd.
In 1799 stierf paus Pius VI door uitputting in Valence; hij was een gevangene van generaal Napoleon Bonaparte. Pius VI lag in de kathedraal begraven van 1799 tot 1802. In 1802 werd het stoffelijk overschot naar Rome overgebracht. Een herdenkingssteen herinnert aan deze gebeurtenis.
Nog in de 19e eeuw brandde de toren af door een blikseminslag. Dit werd hersteld in een bleke kleur van kalksteen, wat contrasteert met de kleur van de rest van het gebouw. In 1862 werd de kathedraal erkend als monument historique van Frankrijk.] Het voormalige bisschoppelijk paleis, naast de kathedraal, werd ingericht als Musée des Beaux-Arts et d’Archéologie de Valence.
De Sint-Apollinariskathedraal bevat een huldigingsmonument voor de Gibergues, die bisschop van Valence was tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Pelgrim van hoop 20
La Fontcalda Spanje
Intentie en kaarsje uit: dankbaarheid voor de prachtig natuur en gezondheid
La Fontcalda Spanje
Van onze pelgrims hebben we prachtige foto’s binnen gekregen uit Noord Spanje. Met een
mooi verhaal van hoop.
In de bergen van Tarragona is een stukje paradijs te vinden hierop aarde. La Fontcalda is een heiligdom in Gandesa, op 81 kilometer van de hoofdstad Tarragona. En het is ook de warmwaterbron die zich in de buurt bevindt en waarnaar de plaats is vernoemd. Het water, dat ontspringt uit de Canaletas-rivier en door de rotsstraten sijpelt en watervallen en poelen creëert, wordt gekenmerkt door een temperatuur van 28 graden en heeft helende eigenschappen: calciumchloride en carbonaat, magnesiumsulfaat en natriumchloride.
La Fontcalda, in de volksmond bekend als de Fontein van de Jets, is een natuurlijke spa om met familie of vrienden van te genieten in een onvergelijkbare natuurlijke omgeving. Het ligt tussen de bergen van La Mola en Crestall, Terres de l’Ebre, Het heiligdom van La Fontcalda ligt in de diepten van de vallei, aan de voet van een rots die wordt omringd door de rivier de Canaleta.
Op de plaats waar de rivier Canalentes langs de heiligdom van La Frontcalda stroomt, vernauwt hij en wordt een kleine bergpas gevormd met een prachtig landschap. Het water, dat zich een weg baant tussen enorme stenen muren, vormt enorme poelen van natuurlijk zwemwater die een verleiding zijn voor degenen die er voorbij wandelen als het warm is.
Dit gebied dankt zijn naam, La Fontcalda, aan de warmwaterbron die ligt op het einde van dit gebied met de engtes. Uit deze bron stroomt medicinaal mineraalwater. Hier bevond zich een oud kuuroord dat een pelgrimsoord was voor de therapeutische krachten van het water.
Nog steeds worden pelgrimstochten georganiseerd tot op de dag van vandaag.
Heiligdom van La Fontcalda
Het heiligdom is gedocumenteerd in de zestiende eeuw. Het is in neoklassieke stijl, met een enkel schip met een klein transept, twee zijkapellen, koepel en lantaarn. De schilderijen op het altaar zijn
het werk van een lokale schilder genaamd Joan Lahosa. In 1936, tijdens de burgeroorlog, werd het heiligdom verbrand en werden het altaar en het beeld van de Maagd Maria vernietigd. Wat we nu kunnen bezoeken is een replica van het origineel.
De legende van het heiligdom
Volgens de legende vond een herder uit het dorp Prat de Comte het beeld van de Maagd Maria in de Fontcalda. De herder, gefascineerd door het visioen, nam het beeld, stopte het in een zak en nam het mee naar zijn dorp. Toen ik thuiskwam en de foto nam, was hij er niet, ik dacht dat ik hem kwijt was. De herder, verward, keerde terug naar de plaats waar hij het had meegenomen en het beeld was er nog steeds, in de Fontcalda.
Verschillende keren probeerde de herder de foto te maken, hoewel het allemaal mislukte pogingen waren. Toen hij zag wat er gebeurde, besloot hij het de rector te vertellen, en samen concludeerden ze dat het beeld niet van zijn plaats wilde komen, dus verdween het altijd als het werd weggehaald, dus besloten ze op die plek een kapel te bouwen.
Tegenwoordig worden er nog steeds bedevaarten en missen gevierd.
Hoe kom je in La Fontcalda?
Het is een plek die tussen de bergen ligt en daarom zijn de wegen niet de beste. Er zijn maar twee opties om naar Fontcalda te gaan en afhankelijk van waar je vandaan komt, stuurt de GPS je door de een of de ander. Onze aanbeveling is dat u niet door Gandesa gaat, de GPS zal het als de kortste route detecteren, maar de weg is duizelingwekkend, super smal, vol bochten zonder zicht, 2 auto’s passeren niet tegelijkertijd en het is behoorlijk gevaarlijk. We raden aan om het zoveel mogelijk te vermijden.
Hartelijk dank voor jullie mooie bestemming
Pelgrim van hoop 19
Pastoor Luijckx steekt een kaarsje aan bij het Maria altaar in de Dom van Limburg an der Lahn in de buurt van Koblenz
Intentie en kaarsje voor: Tot intentie van onze parochiegemeenschap; Om geloof, hoop en liefde.
Het gebed het Jubeljaar Pelgrim van Hoop
VADER IN DE HEMEL,
moge het GELOOF dat U ons gegeven hebt in uw Zoon,
Jezus Christus, onze broeder,
en moge de vlam van LIEFDE die in ons hart is ontstoken
door de Heilige Geest,
in ons de zalige HOOP doen herleven op de komst
van uw Koninkrijk.
Moge uw genade ons onvermoeibaar maken in het zaaien van evangelische zaden
die de mensheid en de kosmos van binnenuit omvormen.
Moge uw genade ons standvastig maken
in de zekere verwachting van een nieuwe hemel
en een nieuwe aarde,
wanneer de machten van het kwaad zijn overwonnen,
en uw glorie voor eeuwig zal worden geopenbaard.
Moge de genade van het Jubeljaar in ons,
Pelgrims van Hoop,
een verlangen doen herleven
naar de schatten van de hemel.
Moge diezelfde genade de vreugde en vrede
van onze Verlosser
over de hele aarde verspreiden.
Aan U, onze God, te allen tijde gezegend,
zij glorie en lof in eeuwigheid.
Amen
De Dom van Limburg an der Lahn, Hessen ligt zo’n dertig kilometer ten oosten van Koblenz, aan de rivier de Lahn. De bekendste bezienswaardigheid in Limburg an der Lahn is de dom van Limburg. De dom werd in 1235 gebouwd en is een mooi voorbeeld van de laat-romaanse bouwstijl, waar ook al wat elementen van de gotische stijl terug te vinden zijn.
De dom van Limburg (Dom St. Georg) is de bisschoppelijke kerk van de Hessische stad Limburg an der Lahn. Het is een laatromaanse basiliek met vroeggotische elementen, die hoog boven de stad uitrijst, vanwege haar ligging op een rots. De dom heeft zeven torens en is van buiten in zijn oorspronkelijke kleuren beschilderd.
De dom is pas sinds 1827 bisschopskerk: de kerk werd gebouwd als stiftskerk. De bouw begon aan het eind van de 12de eeuw, op de plek van een eerdere kerk. In 1235 kon de kerk worden ingewijd. De kerk werd gebouwd als een driebeukige kruisbasiliek met tribunes boven de zijbeuken. De beide westtorens zijn 37 m hoog zijn en hebben een rombisch dak. Vanbinnen zijn ze, net als de verwante torens van de Liebfrauenkirche in Andernach, als een westtribune verbonden met de kerk. In de westfaçade bevindt zich een roosvenster, een van de gotische elementen in het gebouw. De hoogste van de zeven torens is de 66 m hoge vieringtoren.
De hoofdzakelijk rood met witte beschildering van de dom accentueert de architectuur en werd tussen 1968 en 1972 aangebracht, nadat de oorspronkelijke beschildering een eeuw eerder was verwijderd.
In de noordelijke dwarsbeuk bevindt zich het grafmonument van Konrad Kurzbold, de in 948 gestorven
Pelgrim van hoop 18
Basiliek van O.L.V. van het Heilig Hart Sittard.
Intentie en kaarsje voor: opa en oma die zijn overleden, ook voor de vader van vriendje wat overleden is.
Vele kinderen steken een kaarsje aan in een kerk of kapel. Het gebed van een kind is heel anders dan dat van volwassenen. Ze zijn direct, eerlijk en soms ook grappig. Door hun openheid en spontaniteit laten kinderen zien hoe puur bidden kan zijn. Daar kunnen wij als volwassenen nog heel wat van leren.
Hoe bid je met kinderen?
Jezus wil onze Vriend zijn en verlangt ernaar om een vriendschap met ons te hebben. Maar hoe kun je, als ouders, de kinderen hierin helpen? Is praten met God hetzelfde als bidden? Hoe leer je een kind bidden? Welke woorden gebruik je tijdens het bidden? Vragen die je kunt hebben als het gaat om de geloofsopvoeding van je kind.
Bidden is praten met God. God wil vriendschap met ons. Hij wil dat wij vertellen wat we leuk vinden, waar we verdrietig van worden en wat ons bezig houdt. Hij weet het al, maar vindt het fijn als wij dat met Hem delen en Hem oprecht zoeken. Precies dat mogen we onze kinderen leren. Betekent dit dat een gebed minimaal tien minuten moet duren of minstens acht woorden lang moet zijn? Als we bidden, maakt dat voor God niet uit. Hij wil dat kinderen zichzelf kunnen zijn, dus is het ook prima als zij hun eigen manier van bidden hebben. Maar wat als je kind nog niet zelf bidt? Hoe kan je hem dit leren?
Het begint met een goede gewoonte om op vaste momenten te bidden. Kinderen houden van vaste ritmes. Dit zorgt voor herhaling en herkenbaarheid en dat geeft houvast. Een baby heeft al snel door dat, wanneer mama zijn slaapzak aantrekt, het tijd is om te gaan slapen. Als jij wilt dat bidden een onderdeel is van het leven van je kind, is het dus ook handig om hier een vast ritueel van te maken. Dit zorgt voor een houvast voor jezelf en je kind. Bid bijvoorbeeld met elkaar wanneer je in de auto zit of voordat hij gaat slapen.
Wanneer je een vast moment gekozen hebt, is het belangrijk dat jij je er bewust van bent dat je als ouder het voorbeeld bent voor je kind. Net zoals je kind van jou leert hoe hij zijn brood moet smeren, leert hij ook van jou hoe hij moet bidden. Als ouder ben jij de persoon die het dichtst bij hem betrokken is en hij leert dit door af te kijken wat jij doet. Jij doet het voor en hij doet het na. Een kind kan dit alleen nadoen, wanneer hij jou hoort bidden. Zo hoort hij wat je tegen God kunt zeggen. Als je kinderen nog zo klein zijn, dat ze nog niet of nauwelijks kunnen praten, leren ze op deze leeftijd al wel dat het een gewoonte is. Kinderen leren al op jonge leeftijd snel het woordje ‘Amen’. Een gewoonte die ze oppakken, omdat jij het ze voordoet.
Vraag aan je kind waar hij voor wil danken en bidden. Wanneer een kind ouder wordt, praat je meer met hem. Dit betekent dat je vragen aan hem kan stellen of hem kan uitleggen waarom je de dingen doet zoals je ze doet.
Persoonlijke relatie: bidden is een gesprek met God
Bidden werkt voor ieder kind verschillend. Elk kind is anders en heeft daarbij ook zijn eigen behoeften. Neem een kind altijd serieus in zijn gebed. Ook een kind wil graag een gebed alleen aan Maria of God toevertrouwen. Bidden is voor een kind het eerste contact met God en hier begint de eerste geloofsopvoeding.
De kerk van Onze Lieve Vrouw van het Heilig Hart werd gebouwd in neogotische stijl, die in de periode 1860-1910 veel werd toegepast. In de 19e eeuw kreeg men weer belangstelling voor de bouwkunst van de Middeleeuwen, met zijn gotische kathedralen. In Nederland is met name de grote bouwmeester van de neogotiek, de Roermondse architect dr. P.J.H. Cuijpers. De spitsbogen, hoge ramen, galerijen, de kapitelen en de gehele lijnvoering in deze kerk zijn een weerspiegeling van de dertiende-eeuwse gotiek. De Sittardse basiliek is een van de meest geslaagde voorbeelden van neogotiek in Limburg. Deze is gebouwd door J. Kayser uit Venlo, een leerling van dr. P.J.H. Cuijpers. (bron: www.RK-kerken Sittard.nl)
Pelgrim van hoop 17
4 Augustus wereld priester dag pastoor van Ars
Intentie en kaarsje voor: alle priesters en priester roepingen die hun leven in dienst stellen voor Gods Kerk.
Vandaag kregen we enkele foto’s binnen van onze pelgrim van Hoop. Ze waren naar Thorn afgereisd om een pelgrim kaars van hoop aan te steken voor alle priesters bij Kapel Onder de Linden. Bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw onder de Linden.
Pastoor van Ars is de aanleiding. voor de wereld priester dag. De patroon heilige van alle priesters. Het geloof is de grootste innerlijke kracht om priester te kunnen zijn.
Maar wie is pastoor van Ars?
Pastoor van Ars heette eigenlijk Jean-Marie-Baptiste Vianney. Hij wordt op 8 mei 1786 geboren te Dardilly (niet ver van Lyon) als vierde kind in een eenvoudig boerengezin. Jean-Marie wil dolgraag priester worden, maar hij heeft te weinig talent om de opleiding te volgen. Het eindrapport van het eerste jaar zegt: ‘debilissimus’ (‘ontzettend zwak’). Daar staan echter zoveel andere, pastorale kwaliteiten tegenover dat men hem toch toelaat voor de priesterwijding, 1815.
Drie jaar is hij kapelaan te Écully. Dan wordt hij benoemd tot pastoor van het zestig huizen tellende dorpje Ars.
Anekdote [1]
Naar men zegt was Ars zo klein dat de beoogde pastoor de weg er naartoe niet kon vinden. Hij moest een herdersjongetje de weg vragen. Toen dat gebeurd was, moet Jean-Marie geantwoord hebben: ‘Jij hebt me de weg naar Ars gewezen, nu zal ik je de weg naar de hemel wijzen.’ In het dorpje Ars staat een standbeeld dat deze ontmoeting tussen de pastoor en de herdersjongen uitbeeldt.
In Ars ontpopt hij zich als een ware zielenherder. Hij is een begaafd biechtvader. Van heinde en verre komen jaarlijks zo’n honderdduizend personen ‘de pastoor van Ars’ om raad vragen. Het gebeurt wel dat hij achttien uur achtereen in de biechtstoel zit om biecht te horen. Hij toont zich barmhartig en vergevingsgezind, met veel begrip voor de menselijke zwakheden, waar hij tegelijkertijd onder lijdt, en waarvoor hij zich in zijn persoonlijk gebedsleven allerlei vormen van boete en versterving oplegt.
Anekdote [2]
Er wordt over hem een even aardige als diepzinnige anekdote verteld. Elke ochtend las hij in zijn kerk de Heilige Mis voor een handjevol gelovigen. Op een goed moment werd zijn aandacht getrokken door een oud boertje dat sinds enkele dagen aanwezig was, helemaal achter in de kerk. Hij deed niet mee met de Mis, had geen gebedenboekje, ging niet te communie, en was na afloop onmiddellijk weer verdwenen: hij zat er alleen maar stil voor zich uit te staren. De Pastoor van Ars kende hem niet, en was nieuwsgierig. Na enige aarzeling stapte hij op het mannetje af met de vraag wat hij nu daar zo achter in de kerk zat te doen. Het antwoord luidde: ‘Hij kijkt naar mij, en ik kijk naar Hem…’
Hij rust in de basiliek van Ars-sur-Formans; zijn hart bevindt zich in een reliekschrijn in de Chapelle du Cœur. Heiligverklaard in 1925.
Sinds 1929 is hij patroonheilige van alle zielzorgers, en met name van de priesters.
Pelgrim van hoop 16
Praag Waarom bidden we tot Maria
Intentie en kaarsje voor: Parochie H. Willibrord, uit dankbaarheid.
We hebben al enkele foto’s laten zien uit Praag.
Onze treinreizigers, die al meerdere foto’s hebben ingestuurd zijn ook in Katedrála Nanebevzetí Panny Marie a sv. Jana Křtitele ofwel de Kathedraal van de Hemelvaart van de Maagd Maria en St. Johannes de Doper te Kutná Hora in Tsjechië.
Een uniek monument – de kathedraal van de Hemelvaart van de Maagd Maria en St. Johannes de Doper is een kloosterkerk van de voormalige de oudste cisterciënzerabdij van Bohemen (sinds 1142). Samen met het ossuarium van Sedlec vormt deze kerk een compleet geheel complex van het oudste deel van Kutná Hora. De kathedraal werd gebouwd tussen 1290 en 1320 en combineert de Noord-Franse Gotische kathedraalarchitectuur met Duitse elementen.
In de kerk vinden we zeldzame artistieke monumenten, zoals schilderijen van P. Brandl, M. L. Willmann, J. K. Liška, enz. De schatkist van de tempel verbergt een van de van de kostbaarste juwelen van Centraal-Europa – de originele SEDLEC MONSTRANS. Volgens de laatste bevindingen is het een van de van de oudste bewaarde gotische monstransen ter wereld.
Waarom bidden we tot Maria?
We vinden het best fijn om in onze gebeden tot Maria te spreken.
Zelfs kleine kinderenleren haar al te groeten met het aansteken van een kaarsje en in gebed ’Wees Gegroet Maria’ Dat zijn woorden uit het Evangelie.
Maria is de moeder van Jezus. Ze wil ons helpen Hem te leren kennen. Zij waakt ook over ons, de vrienden, de broeders en zusters van haar zoon Jezus heeft, op het moment van zijn dood, tegen zijn leerling Johannes gezegd dat Maria voortaan Zijn moeder zou zijn. Dat geldt ook voor ons. We weten dat ze ons begrijpt, als moeder, zeker als we problemen hebben.
Maar we weten heel goed dat Maria niet God is. Dus bidden we tot haar niet zoals tot God of tot Jezus of de heilige Geest. Wanneer we Maria aanroepen dan vragen we haar eigenlijk om ‘voor ons te bidden’. Zij kan dan vast beter dan wijzelf. Maria bidt met ons en wij bidden met haar. Zij is de eerste van alle heiligen.
Wat is een Monstrans en waarvoor?
Eucharistische aanbidding is een gebedsvorm binnen de Katholieke Kerk waarbij het Allerheiligste wordt aanbeden. Vaak gebeurt dat geknield voor een Hostie in een monstrans op een altaar. Bij de eucharistische aanbidding wordt vaak een geconsacreerde hostie in een monstrans op het altaar uitgesteld. De monstrans wordt daarbij doorgaans geflankeerd door brandende kaarsen.
Stil zijn bij Christus. Dat is de meest eenvoudige beschrijving van ‘eucharistische aanbidding’. Zittend of geknield in stilte de aandacht richten op de geconsacreerde hostie vormt de kern ervan. De hostie wordt getoond in een meestal rijk versierde houder, ‘monstrans’ geheten. ‘Eucharistische aanbidding’ verwijst naar de mis waarin de hostie bij de consecratie volgens de katholieke geloofsleer ‘wezenlijk’ en niet uiterlijk verandert in het ‘Lichaam van Christus’. De hostie wordt ook wel ‘Allerheiligste’, ‘Allerheiligst Sacrament’ of ‘Eucharistie’ genoemd.
Wat gebeurt er tijdens de Eucharistische Aanbidding?
De monstrans met de hostie is neergezet. Dit heet ‘uitstelling van het Allerheiligste’. Hierdoor ontstaat ook de mogelijkheid voor wie maar wil om binnen te lopen en enige tijd mee te doen met de aanbidding. De ervaring leert dat eucharistische aanbidding aantrekkelijk is voor mensen met sterk uiteenlopende achtergronden en van verschillende geloofsrichtingen die verlangen naar momenten om tot inkeer, bezinning of gewoon tot rust te komen. Iedereen is welkom. Ervaar in de stilte de aanwezigheid van God.
Ook in onze parochie H. Willibrord is maandelijks eucharistische aanbidding.
Iedere derde donderdag van de maand van 19.00 u. tot 20.00 u. in de St. Jan te Kaatsheuvel.
De eerst volgende keer is donderdag 21 augustus.
Pelgrim van hoop 15
Colombia
Intentie en kaarsje uit: dankbaarheid voor deze bijzondere reis en voor het gezin.
Deze keer gaan we naar een ander continent. Colombia. Dit land ligt in het noorden van Zuid Amerika. Tussen Equador en Venezuela. Het tijdverschil met Nederland is 7 uur. Een bijzondere reis voor vader, moeder en 2 grotere kinderen.
In Colombia is het grootste gedeelte van de bevolking christelijk; 95 procent is rooms-katholiek. Voornamelijk onder de Indianen vindt men nog aanhangers van natuurgodsdiensten. Kerk en staat zijn bij wet gescheiden en er bestaat volledige godsdienstvrijheid.
De eerste foto’s zijn genomen in Buga de Basilica del Señor de los Milagros de Buga ofwel Basiliek van de Heer der Wonderen van Buga. Een prachtige Basiliek. Er zijn maar liefst 12 eucharistievieringen per dag. In Colombia ontvangen de mensen de communie op hun tong. Vele mensen uit de wijde omgeving gaan op bedevaart naar deze Basiliek. Pelgrims van hoop.
De kerken in Colombia zijn kleurrijk versierd en zeer goed onderhouden.
Net als in de rest van de katholieke wereld is Maria in Latijns-Amerika een belangrijke heilige, die optreedt als beschermheilige voor steden en landen. de patroonheilige van Colombia.
Zij doet dit echter zelden onder de naam “Maria”, maar meestal onder een speciale titel. Nuestra Señora de Chiquinquirá ofwel Onze Lieve Vrouw van Chiquinquirá
Haar verschijningsvorm is vaak per land verschillend.
De verschillende Maria’s konden ontstaan doordat Maria met het rooms-katholieke geloof door de Spanjaarden naar Latijns-Amerika werd gebracht, waar het in korte tijd de religie van de inheemse bevolking werd. Die bevolking nam eigen gebruiken en tradities over in hun geloof, waardoor ook de figuur van Maria op verschillende plaatsen anders werd voorgesteld. Zo wordt zij in Mexico als een indiaanse vrouw voorgesteld, die meer indiaanse dan katholieke symbolen draagt. Overal zie je Mariabeelden in Colombia. Boven op de kerk, in parken, winkels of in een attractiepark.
Wilt u meer foto’s zien van deze prachtige Basiliek?
Ga naar Basilica del Señor de los Milagros de Buga – Tripadvisor Klik op het eerste plaatje om alle foto’s te bezichtigen.
Hartelijk dank voor de mooie foto’s en intentie.
Pelgrim van hoop 14
Godsheide
Intentie en kaarsje voor: alle kosters, misdienaars en acolieten die iedere week klaar staan voor de pastoor, diaken en de parochiegemeenschap.
Pelgrims zijn onderweg, tijdens hun reis bezoeken ze bijzondere plaatsen op het gebied van geloof. Zo kwamen twee pelgrims langs een bijzonder plaatsnaambord. Godsheide. Is hier de heide van God? De auto wordt aan de kant gezet en als echte pelgrims gaan ze te voet verder. Ze komen bij een mooi kapelletje aan waar ze een kaarsje aansteken.
De intentie was niet zo moeilijk bij het zien van het bordje: Rooske Vanquaethoven-Verding die meer dan vijftig jaar kosteres was. Heel Godsheide noemde haar ook wel Moeder van de Kapel Onze-Lieve-Vrouw van Rust. Het hoogfeest voor haar was de jaarlijkse Sacramentsprocessie. Dan was ze al weken op voorhand in de weer om alles in orde te brengen voor de processie. En in de meimaand schreef ze briefjes die zij in de brievenbussen deponeerde. Daarin herinnerde zij eraan dat de kapel gepoetst moest worden en dat er iedere dag het rozenhoedje werd gebeden. Dit deed zij tot ze 95 jaar was: hoe meer volk er was, hoe meer ze straalde.
Waar komt de naam Godsheide vandaan?
Godsheide is gelegen in een mooie streek tussen Hasselt, Diepenbeek en Genk. De officiële schrijfwijze was vroeger Godscheide. In het plaatselijk dialect klinkt dat als ‘Geutsche’. Dit woord bestaat uit twee delen: goed of god en schei of scheide. Schei betekent in het plaatselijk dialect “grens” of “scheiding”. Het eerste gedeelte kan dus “goed” of “god” betekenen, maar de meest waarschijnlijke verklaring is wel “domein”.
Godsheide is een gehucht van de Belgische gemeente Hasselt en sinds 1845 een parochie waarvan de kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Bezoeking. In 2008 telde Godsheide 2347 inwoners.
De naam Godsheide zou niets te maken hebben met een heide van God maar de benaming zijn voor een gebied dat op de scheiding lag tussen Hasselt, dat in de middeleeuwen toebehoorde aan het graafschap Loon, en Diepenbeek, dat aan het hertogdom Brabant behoorde. In 1853 startte men met de bouw van de Onze-Lieve-Vrouw Bezoekingkerk.
De jaarlijkse processie te Godsheide.
Een processie is een ritueel met oeroude wortels en vanuit godsdiensthistorisch perspectief enorm interessant. Het is dan ook heel waardevol dat ze in Godsheide zo mooi bewaard gebleven is en jaarlijks georganiseerd wordt. De sacramentsprocessie ging voor de eerste keer uit in 1855. Naast Onze-Lieve-Vrouw werd ook de Heilige Odilia vereerd. Zij werd aangeroepen tegen koorts, vallende ziekte en vooral oogproblemen. 18 juli was de feestdag van de Heilige Odilia en het begin van het octaaf. De zondag erop was het feest in het dorp met kermis en familiebijeenkomsten. Na de mis ging de feestelijke processie uit. Zowel het Heilig Sacrament (het beeld van Maria) als de relikwieën van de Heilige Odilia werden meegedragen. Zo ook een monstrans die onder een baldakijn wordt meegedragen Ook nu nog wordt deze traditie in ere gehouden.
Hartelijk dank aan de pelgrims.
Pelgrim van hoop 13
Vandaag mogen we met een gezin, uit onze parochie, mee kijken naar de vakantiereis bestemming Rome.
Intentie en kaarsje voor: paus Franciscus en voor het behoud van het geloof.
Op de foto’s zien we de Basiliek van Santa Maria Maggiore ofwel de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van de Sneeuw. Het is een van de vier prachtige pauselijke basilieken in Rome en de eerste kerk ter wereld die naar de Maagd Maria is vernoemd!
In de nacht van 4 op 5 augustus van het jaar 352 had de Romeinse christen Johannes een ongewone droom. Hij droomde namelijk dat Maria hem de opdracht gaf om een kerk te stichten op een van de zeven heuvels van Rome, en wel op de plaats waar het ’s anderendaags – begin augustus! – zou sneeuwen.
Toen Johannes de dag erna zijn opmerkelijke droom voorlegde aan paus Liberius, antwoordde deze exact hetzelfde gedroomd te hebben. En die dag, 5 augustus, zagen paus Liberius en Johannes inderdaad sneeuw neerdwarrelen op de Cispius, een van de hoogste punten van de Esquilijnheuvel. Daar bakende paus Liberius de omtreklijnen af van de kerk waarvan de bouw dan werd gefinancierd door Johannes. Dit wonder verwijst naar de toevoeging “ad Nives” (“ter sneeuw”) bij de Latijnse naam van de kerk (Basilica Sanctae Mariae Maioris ad Nives), en leidde tot de devotie rond Onze-Lieve-Vrouwe ter Sneeuw. Naar de paus die, althans volgens deze legende, de kerk heeft gesticht wordt ze in het Italiaans vaak omschreven als de “Basilica Liberiana”.
Ieder jaar op 5 augustus wordt er tijdens de eucharistie viering witte rozenblaadjes uitgestrooid ter herdenking van deze gebeurtenis.
In tegenstelling tot andere kathedralen is het er erg rustig en geschikt voor gebed. Het is ook de begraafplaats van voormalig paus Franciscus. Het graf is heel eenvoudig, net zoals paus Franciscus er tijdens zijn leven uitzag.
Paus Franciscus heeft het heilig Jaar nog ingezet. Elke 25 jaar wordt er in de Rooms-Katholieke Kerk een zogeheten ‘Jubeljaar’ of ‘Heilig Jaar’ gehouden. Voor 2025 heeft Paus Franciscus gekozen voor het thema ‘Pelgrims van Hoop’. Het idee van een Jubeljaar is gebaseerd op een oudtestamentische traditie waarin een jubeljaar om rust, vergeving en vernieuwing draaide.
Een Jubeljaar begint met het openen van de Heilige Deur in de Sint-Pietersbasiliek in Rome. Dat gebeurde op dinsdag 24 december 2024. Enkele dagen later zijn de Heilige Deuren van de Sint-Jan van Lateranen, de Santa Maria Maggiore en de Sint-Paulus buiten de Muren ook geopend.
In alle bisdommen ter wereld zijn in de kathedralen het Heilig Jaar geopend nadat in Rome de paus vanaf Kerstavond de Heilige Deuren van de vier hoofdbasilieken heeft ontsloten.
Wilt u meer weten over deze mooie Basiliek ga naar:
https://nl.wikipedia.org/…/Basiliek_van_Santa_Maria…
Pelgrim van Hoop 12
Niet alleen pelgrims steken een kaarsje aan ook parochianen. Afgelopen week treffen we iemand in de Maria kapel die wekelijks kaarsjes aansteekt. Samen raken we in gesprek. Deze persoon verteld mij over zijn dankbaarheid. Hij steekt een kaarsje aan. Zijn Intentie en kaarsje zijn voor: zijn neef en het gezin die net terug zijn van vakantie. Ze zijn weer veilig thuis en hebben van een fijne vakantie genoten. Hij vertelt mij dat bidden niet alleen vragen is maar ook danken. Hij bid niet alleen voor zijn neef maar ook wekelijks voor de wereld vrede, gezondheid en natuurlijk voor veel meer maar dat is iets tussen mij en God.
Wat is bidden?
Heb je je al eens afgevraagd hoe het komt dat we in elke viering het Onze Vader bidden? Vandaag horen dat dit komt door de vraag van een van de leerlingen: ‘Heer, leer ons bidden, zoals Johannes het ook aan zijn leerlingen geleerd heeft.’ En zo heeft Jezus ons het Onze Vader geschonken, een gebed dat meer dan twee miljard mensen met elkaar, met Jezus en met God verbindt, en dat we nooit te veel kunnen bidden, want het zijn woorden van Jezus. Dus is het goed dat we beseffen wat en waarvoor we bidden.
Misschien sta je er niet bij stil, maar we bidden tot onze Vader, en niet tot mijn Vader. En die onze en ons komen telkens terug. Zo leert Jezus ons dat we geen individu zijn voor God, maar een gemeenschap. Niet het ik telt voor God, maar het wij en de anderen. En zo sluit het gebed helemaal aan bij de enige wet die Jezus ons heeft gegeven: ‘Houd bovenal van God, en houd evenveel van je naaste als van jezelf.’
Verder zien we dat het eerste deel van het onze Vader bestaat uit de wens dat Gods rijk van liefde en vrede over de aarde zou komen. In het tweede deel vragen we dat God ons zou bijstaan. Nee, niet met grootse dingen, zoals rijkdom en succes,
maar met dingen die nodig zijn om het leven leefbaar te maken: brood om van te leven, vergeving van onze fouten, kracht om anderen te vergeven, en bescherming tegen het kwaad.
Jezus leert ons dus eenvoudig te bidden. Geen grote, dure woorden, maar eenvoud. En die eenvoud verwoordt een samenvatting van de Blijde Boodschap van liefde en vrede, juist ook in deze op nogal wat plaatsen verdeelde en verscheurde wereld. Hij vraagt ook dat we zouden blijven bidden. Misschien moeten we toegeven dat dit niet onze sterkste zijde is. Dat we weinig bidden, terwijl Jezus vaak meermaals per dag bidt. Of misschien bidden we weinig of zelfs niet omdat we denken dat God toch niet naar ons luistert, en wij toch niet krijgen wat wij vragen. Je hoort mensen ook wel zeggen ik bid al zo lang, maar…Soms worden wij daardoor ook mistroostig of onverschillig.
Maar God luistert wél naar ons. Ook in de stilte is Hij aanwezig, en weet Hij veel beter dan wijzelf wat wij nodig hebben. Want dikwijls verlangen wij naar dingen die echt niets met ons menszijn te maken hebben, zoals rijkdom, succes, mooi weer en ik weet niet wat nog allemaal.
Laten we elke dag even tot God spreken, met onze eigen woorden of met het Onze Vader. Laten wij niet moe worden in het gebed, maar erop vertrouwen dat God ons altijd hoort. En laten we niet bidden om iets los te krijgen voor onszelf, maar voor vrede in de wereld, voor de armen, de zieken, de eenzamen, en iedereen die hulp nodig heeft. We staan daar niet alleen voor, want Jezus zegt: “Als jullie die slecht zijn, al goede dingen geven aan je kinderen, hoeveel te meer zal de Vader in de hemel de heilige Geest geven aan wie Hem daarom vragen.” Laten we dus, met de steun van de heilige Geest, blijven kloppen, blijven vragen, blijven vertrouwen, want God is een goede Vader en Hij hoort ons altijd.
Pelgrim van Hoop 11
Pelgrim van hoop steekt een kaarsje op in Santiago de Compostela
Intentie en kaarsje voor: alle mensen op de weg.
Twee vakantiegangers gaan met de mountainbikes het noordwesten van Spanje verkennen.
Ze komen in Santiago de Compostella en zien veel pelgrims om zich heen. Ze volgen de pelgrims en komen aan op een plein Plaza del Obradoiro daar zien ze een verbazingwekkend mooi groot gebouw. De kathedraal!
Vele pelgrims hebben een medaillon sint Christoffel bij. Zo ook onze vakantiegangers op de mountainbikes.
Waarom trekken vele mensen naar Santiago de Compostella?
Santiago de Compostella is een van de beroemdste bedevaartsoorden ter wereld. De stad ligt in het noordwesten van Spanje. Een bedevaart is een (pelgrims)reis naar zo’n bedevaartsoord, een plaats met een bijzondere religieuze betekenis. In de 9e eeuw werd Santiago bekend toen volgens de legende het graf van Sint Jacob werd ontdekt. De stad werd aan het einde van de 10e eeuw verwoest door oorlog. Het werd ook weer volledig herbouwd in de eeuw daarna. Al sinds die tijd trekken bezoekers uit de hele wereld naar de stad. Niet alleen vanwege de religieuze betekenis, maar ook voor de indrukwekkende kathedraal en historische binnenstad.
Pelgrims uit heel Europa reisden naar de stad via de Camino de Santiago. Dit had grote invloed op de cultuur en architectuur in de regio. De oude binnenstad van Santiago de Compostella wordt beschouwd als een van de mooiste ter wereld door de mix van verschillende bouwstijlen, zoals het Romaans, de Gotiek en Barok. Het hart van de stad ligt rond het graf van Sint Jacob en de kathedraal. Hier kunnen bezoekers de beroemde Pórtico de la Gloria bewonderen, een voorbeeld van middeleeuwse beeldhouwkunst.
Waarom hebben mensen een medaillon sint Christoffel bij?
Volgens de overlevering was Sint Christoffel een reus van imposante gestalte die leefde in de Romeinse tijd. Hij stond bekend om zijn uitzonderlijke fysieke kracht en diende als soldaat in het leger van de heidense koning. Op zoek naar een machtiger meester om te dienen, hoorde hij over de Duivel en besloot hem te dienen. Toen hij echter zag dat de duivel bang was voor het kruis, besefte hij dat Jezus Christus machtiger was dan hij. Zo bekeerde Sint Christoffel zich tot het christendom.
Na zijn bekering probeerde Sint Christoffel Christus zo goed mogelijk te dienen. Hij leerde dat hij dit kon doen door anderen te helpen bij het oversteken van een gevaarlijke rivier, waar veel levens verloren waren gegaan. Met zijn grote omvang en kracht droeg hij reizigers op zijn schouders door het woelige water en loodste hen veilig naar de overkant.
Op een dag vroeg een klein kind aan Sint Christoffel of hij hem naar de overkant van de rivier wilde dragen. Terwijl ze overstaken, werd het kind steeds zwaarder en Sint Christoffel had het gevoel dat hij het gewicht van de wereld op zijn schouders droeg. Toen ze de andere oever bereikten, onthulde het kind dat hij Jezus Christus was en dat Sint Christoffel hem had geholpen de last van de wereld te dragen.
Geroerd door deze wonderbaarlijke ervaring ging Sint Christoffel door met het verspreiden van het woord van Christus en met het helpen van anderen bij het oversteken van de rivier, waardoor hij een symbool werd van liefdadigheid, toewijding en onzelfzuchtige dienstbaarheid.
Sint Christoffel werd de beschermheilige van reizigers, chauffeurs, automobilisten en iedereen die gevaarlijke wegen bereist. Zijn leven en voorbeeld inspireren nog steeds miljoenen mensen over de hele wereld om aandacht te hebben voor de behoeften van anderen, om gul te dienen en om de aanwezigheid van Christus in ieder mens te erkennen.
Dank u wel voor de foto’s en u reiservaring
Pelgrim van Hoop 10
Vandaag mogen we mee op reis naar de Kathedraal Lisieux te Frankrijk.
Hier hebben de vakantiegangers een kaarsje aangestoken voor alle kindjes in Eritrea.
Een prachtige kathedraal rijk gedecoreerde basiliek is één van de opvallendste gebouwen in Lisieux. De bouw startte in 1929, vier jaar na haar heiligverklaring en werd afgerond in 1954. In het immense schip bevinden zich glasramen en mozaïeke. De kerk heeft een 93 meter hoge koepel. De grote crypte is geheel versierd met mozaïeken gewijd aan het leven van de heilige Theresia.
In de kathedraal van Lisieux hangt een prachtig schilderij met daarop Maria met een wit lint in haar hand vol knopen. Om haar heen zijn talrijke engelen afgebeeld. Onder het schilderij hangt een koord vol met stofjes en lintjes. Maar waarom hangen deze lintjes onder het schilderij? Deze lintjes hebben mensen achtergelaten bij het schilderij, het staat symbool voor de knopen in je leven. Bij het schilderij hangt een gebed. Het voor Maria die de knopen ontwart.
Heilige Maria bewonderenswaardige Moeder,
Je hele leven heb je de wil van de Vader met volledige nederigheid aanvaard, en de boze heeft je nooit in de van kunnen lokken.
Je blijf altijd voor ons pleiten, samen met je Zoon, om onze moeilijkheden op te lossen.
Heilige Maria, Moeder van God en mijn Moeder,
U, aan wie God de taak heeft gegeven de knopen in het leven van zijn kinderen te ontwarren, ik leg het lint van mijn leven in uw handen, in uw zachte en geduldige handen is er geen enkele knoop die niet losgemaakt kan worde. Neem deze knoop(en) die ik u aanbied (noem ze maar). Ik vraag U om mij te bevrijden uit de valstrikken en ketenen waarin Satan mij gevangen houdt, die mij verhinderen mij met God te verenigen. Ik vertrouw op U, Almachtige Moeder.
Verlos mij door Uw genade en Uw kracht van voorspraak van alle kwaad.
Zo zal ik, bevrijd van alle verwarring en dwaling, de aanwezigheid van God in mijn hart kunnen bewaren, Hem in alles kunnen prijzen en Hem altijd kunnen dienen, in de persoon van mijn broeders. Maria, jij die de knopen ontwart, bid voor mij.
Schilderij van de kathedraal van Lisieux
In de Kathedraal zie je ook veel afbeeldingen van H. Theresia van Lisieux. De Normandische stad Lisieux is onlosmakelijk verbonden met de H. Theresia van Lisieux. Zij werd in 1873 in Alençon geboren als Thérèse Martin in een vroom gezin. Ze trad al op 15-jarige leeftijd in bij de Karmel van Lisieux, na toestemming te hebben gevraagd aan paus Leo XIII. Als kloosterling vond zuster Theresia van het Kind Jezus (dit was haar kloosternaam) de toen gebruikelijke geloofspraktijk van ascese en offers als weg naar heiligheid moeilijk. Theresia zocht een eigen route: de ‘kleine weg’ waarin vooral Gods barmhartige liefde centraal staat. Het is om deze spiritualiteit van de ‘kleine weg’, waardoor Theresia uitgroeide tot een van de grootste heiligen van de Moderne Tijd.
De Karmel van Lisieux, het klooster van de ongeschoeide karmelietessen, werd opgericht in 1838. Theresia verbleef er van 9 april 1888 tot haar overlijden aan tuberculose op 30 september 1897. Op haar sterfbed zei ze: “Ik wil het rozen (genaden) laten regenen op aarde.” De kapel werd vergroot in 1923, toen de stoffelijke resten van Thérèse erheen overgebracht werden. Hier bidden de zusters nog dagelijks. In de reliekschrijn ligt een wassen beeld dat Theresia op haar sterfbed voorstelt. De echte relieken bevinden zich in de onderbouw van de schrijn.
In 1925 werd Theresia door paus Pius XI heiligverklaard (zij werd onder andere patrones van de missie) en in 1997 werd zij door de H. paus Johannes Paulus II uitgeroepen tot kerklerares. Haar ouders, Marie-Azélie en Louis Martin, werden in 2015 door paus Franciscus heilig verklaard. Zij zijn het eerste echtpaar dat gezamenlijk heiligverklaard is. Ook zij worden in het bijzonder in Lisieux vereerd.
Pelgrim van Hoop 09
In de zomermaanden zijn veel mensen onderweg. Zit het weer een beetje mee zie je veel mensen op de fiets. Deze keer kregen we een inzending binnen van een echtpaar die een fietstochtje maakten naar Zundert. Onder het fietsen komen ze langs een vluchtelingen opvang. Samen gaan ze hierover in gesprek. Hoe ver zouden deze mensen al hebben gereisd? Wanneer zijn ze bij hun eindbestemming en kunnen ze weer een nieuw leven opbouwen? Wat een moed en hoop hebben deze mensen. Al pratend en fietsend komen ze in Zundert aan en zien een mooie grote kerk op een plein bij de winkelstraat. Ze besluiten om even naar binnen te gaan om het gebouw te bezichtigen.
Het is de Sint Trudokerk aan de Molenstraat in Zundert. Gebouwd in 1927. Ze kijken even rond en ineens zien ze een heel groot schilderij van Luce. De mascotte voor de jongeren van het jubeljaar Pelgrim van hoop. Achter op de tafel staat een standaard met kaarsen waarop de mascotte Luce en het pictogram van het heilig jaar op afgebeeld staat.
Het echtpaar besluit om in het Mariakapel een kaarsje aan te steken voor alle vluchtelingen die onderweg zijn. Onderweg naar een nieuwe toekomst in een veilig land.
Dank u wel voor de inzending.
Pelgrim van Hoop 08
Een bijzonder vakantie verhaal die een parochiaan met ons wil delen. Vader gaat samen met zijn dochter een pelgrimstocht lopen in Praag. Tijdens de Pelgrimstocht nemen ze als intentie parochie H, Willibrord met zich mee.
Foto 1 Onze ochtend begon met een ontbijt in het hotel. Toen zijn we met de tram naar het centrum van Praag gegaan om onze tocht te starten.
Foto 2 Via de oude kasteel trappen gingen we richting de kathedraal van Praag. Eenmaal boven was het een fantastisch uitzicht.
Foto 3 en 4 Binnen in de kathedraal waren er erg mooie glas in lood ramen. Echt aanbidding met kaarsjes is hier niet echt gebruikelijk ook helaas was er niks te zien over het jubeljaar.
Foto 5 Boven op de burcht was ook een andere kerk namelijk de St Joris kerk die dateerde uit 975
Foto 6 Na een heerlijke versnapering ging ons pad verder.
Foto 7 Eenmaal beneden kwamen we al gauw de volgende kerk tegen de St Nikolaas kerk. Na deze bezocht te hebben waren we vlakbij de Kerk van Maria van de Overwinning. Waarin het kindje van Praag zich bevindt. We waren net op tijd want er begon een pelgrimsmis. Leuk was dat er een vermoedelijke Spaanse pastoor in de banken zat die graag bemoeide met de mis en met gezangen.
Foto 8 Na deze bezocht te hebben waren we vlakbij de Kerk van Maria van de Overwinning. Waarin het kindje van Praag zich bevindt. We waren net op tijd want er begon een pelgrimsmis. Leuk was dat er een vermoedelijke Spaanse pastoor in de banken zat die graag bemoeide met de mis met gezangen.
Foto 9 Na de mis nog gebeden voor onze parochie met een speciaal gebed gericht op het kindje van Praag
Foto 10 Gebed voor parochie H. Willibrord.
Foto 11 Zo hebben we velen kerken nog bezocht waaronder een synagoge.
Foto 12 We eindigen bij de klok van Praag. Waar ook veel symboliek van ons geloof in verwerkt zit
Dit was onze pelgrimstocht. Waarin we verdieping vonden en vele mooie plekken. En een gevuld hart.
Hartelijk dank voor jullie mooie verslag.
Pelgrim van Hoop 07
Jacqueline en Ton Fabert van Rooij steken in de Sint-Katharinakerk in Hoogstraten een kaarsje aan voor steun, hun ouders, familie, vrienden maar vooral voor goede gezondheid.
Het is de moeite waard deze prachtige kerk een keer te bezichtigen. https://sintkatharinakerk.be/geloof-beleven/pelgrimage/
Deze indrukwekkende kerk werd gebouwd tussen 1524 en 1546 in opdracht van graaf Antoon de Lalaing en gravin Elisabeth van Culemborg. Het imposante bouwwerk wordt ook wel genoemd als “kathedraal van de Kempen” of in de volksmond “ons Katrien”. Het is één van de hoogste bakstenen gebouwen van de wereld.
De kerk met haar 104,70 meter hoge toren heeft een lengte van 80 meter en wordt vaak de “triomf der bakstenen” genoemd.
Als je in de kerk rondwandelt, zie je de heren, graven en hertogen van Hoogstraten passeren in de prachtige glasramen en het unieke funeraire erfgoed.
De Sint-Katharinakerk is een prachtig voorbeeld van Brabantse gotiek, meer bepaald de Kempense baksteengotiek. Hoogstraten heeft daarmee een kerk die zich kan meten aan kerken zoals de O.L.V.-kathedraal in Antwerpen en de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen. Een bezoek aan de Sint-Katharinakerk is dan ook één van de niet-te-missen activiteiten in Hoogstraten.
De glasramen werden bij de bouw reeds in een vroeg stadium ingebouwd. Boven het hoofdaltaar bevinden zich zeven hoge ramen die de zeven sacramenten uitbeelden (1531-1533): doopsel, vormsel, priesterschap, biecht, eucharistie, huwelijk en ziekenzalving. In de noordelijke zijbeuk bevindt zich een groot glasraam: “Het Laatste Avondmaal met de acht Staten van Holland” (1535).
Grafmonumenten
Het marmeren grafmonument van de eerste graven van Hoogstraten, Antoon van Lalaing en Elisabeth van Culemborg, dateert van 1527-1529. Een barok praalgraf met de afbeelding van de militair Karel Florentijn van Salm (1638-1676). Van zijn kleinzoon Niklaas Leopold van Salm-Salm (1701-1770) is eveneens een marmeren grafmonument in de kerk aanwezig.
Pelgrim van Hoop 06
Afgelopen zondag treffen we een meisje aan in de Mariakapel in de kerk St. Jans Onthoofding te Loon op Zand. Ze is samen met haar moeder en opa naar de eucharistie viering gekomen. Vaak steken mensen voor of na de viering een kaarsje aan in de Mariakapel. Een kaarsje aansteken is zeer persoonlijk. Je vertrouwd je gebed toe tot God. Het kan zijn uit dankbaarheid, verdriet, genezing uit liefde noem maar op.
Waarom branden we een kaarsje?
De kaars is niet weg te denken uit onze kerken of uit onze omgeving. In Katholieke kerken, Oosters Orthodoxe kerken en steeds vaker ook in protestantse kerken, treffen we kaarsen aan. Maar ook in huiskamers en in restaurants zijn kaarsen volop te vinden.
Voordat de kaars werd uitgevonden gebruikte mensen olielampen. In de tempel van Jeruzalem kreeg de olielamp een bijzondere betekenis, we vinden dit bijvoorbeeld in 1 Samuel 3, 3: “De lamp van God was nog niet gedoofd en Samuël lag te slapen in het heiligdom van De Heer, waar de ark van God stond”. Zo brandt in de katholieke kerken bij het tabernakel de Godslamp-kaars als teken van Gods aanwezigheid in het Eucharistisch Brood.
Licht is in de Bijbel al aanwezig in de eerste verzen. Als God begint zegt Hij: “Er moet licht zijn” (Genesis 1, 3). Kaarsen hebben direct met licht te maken, het licht van de olielamp of de kaars moet de duisternis verdrijven. Dat verdrijven van de duisternis is de meest eigenlijke taak van de olielamp of de kaars. In de vieringen gaat het echter niet meer alleen om de duisternis in de ruimte, maar wordt het licht vooral een symbool; we hebben Gods licht nodig om de duisternis in ons hart, in onze ziel, of nog breder, de duisternis in het leven, in de wereld, te verdrijven. Dat is ook de onderliggende betekenis wanneer mensen bij een stille tocht een kaarsje aansteken. Zo willen ze zich symbolisch verzetten tegen de duisternis die ze op dat moment ervaren.
In de liturgie is er nog een andere betekenis bijgekomen, de waakzaamheid. De brandende kaars staat symbool voor onze waakzaamheid, wanneer wij biddend waken bij de Heer. Zo komen we dichterbij een andere manier waarop in onze tijd de kaars wordt gebruikt. Veel mensen steken in de katholieke kerken een kaarsje aan bij Maria of Jozef of Antonius. Die kaars staat daar als symbool van ons gebed. We kunnen niet zelf heel lang daar blijven. De kaars blijft daar wel een uur of langer branden. Die kaars staat tegelijk ook symbolisch voor een klein offer, het worden dan ook wel offerkaarsen genoemd. Je geeft iets prijs (een klein bedrag) om God duidelijk te maken dat je gebed serieus is, dat je echt je dankbaarheid wilt tonen of vragen dat de heiligen voor ons bidden.
Pelgrim van Hoop 05
Een bijzondere inzending van Luce.
Ze is een pelgrim van hoop, de mascotte van het heilig jaar. Hieronder meer over Luce. Tijdens haar pelgrimsroute arriveert ze in de kathedraal van Bordeaux Saint-André. Verwonderlijk kijkt ze rond in de kathedraal. Wat een machtig groot bouwwerk. Maar Luce ziet nog meer. Vele mensen die een rugzak bij zich hebben. Luce is een beetje nieuwsgierig en spreekt een man aan. Waarom heeft u zoveel spullen bij? De man antwoord, ik ben een pelgrim. Ik ben op weg naar Santiago de Compostella. Deze kathedraal ligt op de route. Elke dag is er om 12.00 en om 19.30 uur in de kathedraal een pelgrimsmis, die massaal wordt bijgewoond. Het is bijgevolg verstandig om een uur op voorhand in de kerk te zijn, wil je een zitje hebben. Als je ook naar Santiago de Compostella wilt volg dan de Jacobsschelpen onder weg. Luce weet meteen voor wie ze een kaarsje aansteekt.
Ze heeft een kaarsje aangestoken voor alle mensen onderweg, pelgrims, vluchtelingen en voor u.
Luce is een meisje en haar naam betekent ‘licht’. Het Vaticaan heeft voor het Jubeljaar 2025 een officiële mascotte geïntroduceerd: Luce. Met Luce richt de organisatie van het Heilig Jaar zich op jongeren, om hen een boodschap van hoop en welkom te brengen.
Luce draagt een gele regenjas, die haar beschermt tegen de stormen van het leven. De kleur geel zal niet toevallig zijn. Het is ook (met wit) de kleur van de Vaticaanse vlag. Haar laarzen zitten vol moddervlekken: de levensweg is niet altijd gemakkelijk. Er zit ook een oproep in om juist de modder, de vuilmakende en rauwe kanten van het leven niet uit de weg te gaan. Ik hoor er paus Franciscus in die oproept naar buiten te gaan en de meest kwetsbaren op te zoeken en te helpen.
Om haar hals draagt Luce een kruisje aan een kralenkrans. Is het een rozenkrans? Die draag je doorgaans niet om je hals. De rozenkrans is een perfect hulpmiddel voor pelgrims,
omdat je het zelfs lopend kunt bidden. In haar hand heeft zij een staf, een pelgrimsstok om het evenwicht te bewaren als de weg moeizaam is.
Heb je Luce al eens goed in haar ogen gekeken? Ze schijnen wel een intens licht. In de weerspiegeling van haar ogen zie je een schelp. Het is een Sint-Jacobsschelp. In haar ogen zien we ‘de hoop van het hart’. Nu weten we zeker: Luce is een ‘Pelgrim van hoop’, net als wij.
hartelijk dank voor het beeldmateriaal
Pelgrim van Hoop 04
Kindje van Praag
De pelgrims, die met de trein reizen, hebben een prachtige foto’s gestuurd. Tijdens hun reis zijn er momenten dat je even op je telefoon kijkt of er nog berichten binnen zijn gekomen. de verleiding is dan wel groot om even iets langer op je telefoon te zitten.
Ik weet niet of u zo handig bent maar met verschillende apps kun je hele leuke plaatjes maken. Een eigen pictogram van je bijzondere reis wat toepasselijk is bij de uitdaging Pelgrim van hoop, voor wie steek jij een kaarsje op?
De intentie voor parochie H. Willibrord, die de hele treinreis mee gaat, is inmiddels gearriveerd bij het Kindje van Praag. Een prachtig beeld in een mooie kerk. Heeft u al eens over het Kindje van Praag gehoord?
Het Heilig Kind van Praag is een middeleeuws mirakelbeeld. Het beeld van het Kind Jezus kent een turbulente geschiedenis en geniet een wereldwijde devotie.
Karmelieten
Het beroemde beeld staat boven het hoogaltaar van de kerk Onze Lieve Vrouw van de Victorie in Praag. Deze van oorsprong lutherse kerk wordt beheerd door de Ongeschoeide Karmelieten in het nabijgelegen klooster.
Teresia van Avila
Het Heilig Kind van Praag trekt jaarlijks duizenden pelgrims uit de hele wereld naar de Tsjechische hoofdstad. Volgens een legende zou het Kind Jezus aan een monnik in Spanje zijn verschenen, die na deze ervaring een houten beeld van 47 cm hoog van de hemelse gestalte vervaardigde. Vervolgens zou het beeld in bezit zijn gekomen van Sint Teresia van Avila, de stichteres van de Orde der Ongeschoeide Karmelietessen.
Huwelijkscadeau
Het beeld kwam via Boheemse karmelietessen in handen van de adel. In 1556 werd het als huwelijkscadeau geschonken aan hertogin Maria Manrique de Lara. Haar dochter schonk het beeld in 1628 aan het Praagse karmelietenklooster, waar het een plek kreeg in de novicen kapel.
Wonderen door nieuwe handen
Tijdens de Dertigjarige Oorlog werd Praag in 1631 door de protestantse Saksen bezet. Veel kerken en kloosters werden verwoest. Het Jezusbeeld werd beschadigd en raakte zoek. Een pater vond het in 1637 terug en constateerde dat de beide handen waren verdwenen. Hij zette er nieuwe handen aan en vanaf dat moment zouden er zich vele wonderen voordoen.
Bescherming van Praag
Steeds meer mensen geloofden dat er van het beeld een bijzondere zegen uitging voor het klooster en de stad. Talrijke miraculeuze genezingen werden gerapporteerd. Toen Praag in 1639 door de Zweden werd belegerd, zou de bevolking volgens velen door het Kind Jezus zijn beschermd.
Kroning
In 1651, drie jaar na het einde van de Dertigjarige Oorlog, maakte het beeld een tour langs alle Praagse kerken. In 1655 werd het plechtig gekroond door de bisschop van Praag, waardoor het devotieobject zijn beroemde gestalte kreeg. Deze kroning wordt nog steeds jaarlijks herdacht op de eerste zondag van mei.
Welke kleertjes draagt het Kindje Jesus?
Enkele malen per jaar, op kerkelijke feestdagen, krijgt het Kindje Jezus een ander gewaad aan. De karmelietessen van de kloostergemeenschap van het klooster van het Kindje Jezus doen dit achter gesloten deuren, maar in het museum kun je een video bekijken van deze ceremonie.
Kindje gekleed in liturgische kleuren
De katholiek liturgie maakt gebruik van vier basiskleuren: wit, rood, paars en groen.
* Wit – symbool van zuiverheid en heiligheid. Het Kindje draagt witte kleding in de Paas- en Kersttijd.
* Rood – symbool van bloed en vuur. Het Kindje draagt rode kleding op Palmzondag, Goede Vrijdag
en Pinksterzondag en op feestdagen rond het lijden van Jezus Christus.
* Paars – symbool van rouw. Het kindje draagt paars in de adventstijd en vastentijd.
* Groen – symbool van hoop. Het kindje draagt groen op alle dagen dat geen bepaalde kleur is
voorgeschreven.
In 2009 bracht paus Benedictus XVI het Kindje een bezoek. In zijn toespraak benadrukte hij God’s Liefde voor de mensheid via het Kindje Jezus. Hij bood een tweede kroon aan als cadeau voor het Kindje Jezus.
Hartelijk dank voor de foto’s
Pelgrim van Hoop 03
De volgende reis gaat naar Frankrijk.
Een gezin met kinderen reizen Frankrijk door. Nee niet naar de Toer de France. Maar een educatieve en een echte pelgrimage. Ze doen de plaatsen Chartres, Nevers, de Notre Dame, Toulouse, Lourdes en straks ook Lisieux aan.
In Lourdes hebben ze een echt Lourdes kaars aan gestoken voor alle mensen. Ook voor u.
Op vele plaatsen in de wereld hebben ze i.vm. het heilig jaar de heilige deur geopend.
De volle aflaat verwerven in Lourdes
Het Vaticaan heeft aangekondigd dat de volle aflaat zal verleend worden in het kader van het jubileumjaar 2025. Door een volle aflaat te verlenen drukt de katholieke Kerk haar verlangen uit dat de gelovigen de barmhartigheid van God kunnen ervaren. Het verlenen van de volle aflaat is inderdaad de verklaring van de kwijtschelding en vergeving van de zonden.
De gelovigen zullen de aflaat kunnen verwerven door één van de volgende werken te verrichten: deelnemen aan de Kruisweg, het rozenkransgebed bidden, deelnemen aan een Mariale lichtprocessie in het Heiligdom Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes, het sacrament van de verzoening te vieren of de Jubileumweg verrichten in het Heiligdom.
Zoals jullie op de foto zien heeft iedereen in het gezin een aflaat ontvangen.
Aflaten is niet alleen voor volwassenen. Het helpt je groeien in je geloof, dat is voor iedereen goed. Ook voor de jongste telg van het gezin. Hij is 5 jaar.
Hartelijk dank voor jullie foto’s en verslag.
Pelgrim van Hoop 02
De reis van deze foto is dichter bij huis.
Tijdens een ommetje gaat een meneer even langs het voorportaal van de St Jan in onze eigen parochie kerk.
Dagelijks worden hier vele kaarsjes aangemaakt voor een intentie.
We kregen een foto binnen met de volgende tekst: ik steek een kaarsje aan voor mijn kinderen en kleinkinderen. Ze hebben een druk leven en genieten nu van hun vakantie. Ik hoop dat ze tot rust komen en weer helemaal opgeladen zijn na de vakantie.
Dank u wel dat u dit met ons wilt delen.
Stuurt u ook een foto in met u intentie?
Pelgrim van Hoop 01
De eerste foto’s zijn binnen.
Een parochiaan is op reis met zijn jonge gezin. Samen op weg als pelgrims met de trein. Vanuit de trein kun je genieten van de natuur en bijzondere bouwwerken waaronder: kloosters, kapelletjes en kerken.
Het voordeel als met je jonge gezin met de trein reist, kun je de kinderen vertellen wat er te zien is. Je hoeft immers niet op het verkeer te letten.
Tijdens het reizen is er ook tijd om foto’s te maken en even op sociaal media te kijken.
We krijgen het eerste bericht binnen. Ik vind het idee super van Facebook met de pelgrimage. Ik stuur graag foto’s van mijn reis. Hierbij de eerste foto in Duitsland vanuit de trein naar Praag.
Ik zal de intenties van onze parochie tijdens onze reis meedragen.
Later het tweede bericht, net over de grens in Tsjechië. Weer een mooie foto van een prachtig religieus bouwwerk.
Pelgrim van hoop Delen is fijn!
De vakantie periode is begonnen. De scholen zijn dicht en we kunnen gaan genieten van onze welverdiende vakantie.
Vele mensen zijn onderweg. Te voet, met de fiets, trein, vliegtuig, noem maar op.
De reizen zijn veelzijdig. Sommigen mensen blijven in hun eigen dorp of stad.
Weer andere mensen gaan op vakantie in Nederland, Europa of gaan naar een ander wereld deel.
Als pelgrim trekken ze er op uit.
Bij thuiskomst na de vakantie worden de vakantieverhalen met familie, vrienden en kennissen gedeeld.
Een terugkomend verhaal door alle vakantiegangers is vaak de mooie kerken en kapelletjes die ze tijdens hun vakantie hebben bezocht en bewonderd.
In de kerken ervaren rust door hoe het zonlicht door het gebrandschilderd glas straalt, de mooie beelden en indrukwekkende bouwstijlen.
Steeds meer zie je christenen en mensen die zeggen dat ze niet geloven.
Vakantie is tot rust komen en je wordt automatisch naar de plek getrokken waar je die rust ook vindt.
Nog even een kaarsje aansteken bij Maria. Een kaarsje van hoop. Het zit diep geworteld in ons.
Waar en voor wie steek jij een kaarsje aan tijdens je reis in de vakantie?
Maak een foto van jouw kaarsje met daarbij een korte omschrijving van de plaats waar je bent.
Schrijf hierbij voor wie je een kaarsje aansteekt en waarom.
Dit kan veelzijdig zijn. Misschien uit dankbaarheid, iemand herinneren, liefde, geluk, gezondheid wensen of steun, zwangerschap enz.
We zullen de foto’s delen op facebook van de parochie.
Namen van de reiziger gaan we i.v.m. de privacy niet vermelden.
De persoon voor wie je een kaarsje aansteekt kun je vernoemen met alleen de voornaam of zus, broer enz.
Stuur je foto naar email [email protected] of via WhatsApp 06 12518338
Dit mobiel telefoon nummer is van de catechist van de parochie H. Willibrord.
Helpt u mee om een kaarsje aan te steken? Vele thuisblijvers zullen hiervoor dankbaar zijn!
Parochie H. Willibrord